Ons dorp

Wat zo grappig is aan een eiland als Curacao is dat het net een dorp is. Ga je naar een concert weet je zeker dat er bekenden zijn en dat je ze ook nog tegen zal komen. Ben je iets kwijt of snap je iets niet zet je het op 'durf te vragen' en je krijgt talloze antwoorden. Wordt je auto gestolen loof je een beloning uit in de krant of laat je het melden op de radio en grote kans dat je hem terug vindt. Want waar kunnen ze heen met jouw auto? Het eiland af gaat niet. Iedereen lijkt 's ochtends wel een vaste routine te hebben. Nu ben ik erg gehecht aan mijn vaste ochtendritueel en wijk ik daar niet graag van af, op weg naar mijn werk ontdek ik dat er vele met mij zijn. Ik stap om 5 voor half 7 in de auto. Op de hoek van onze eigen straat kom ik altijd een snel wandelend stel tegen. Veel mensen zijn vroeg in de ochtend op de been omdat het dan nog een aangename temperatuur is om te bewegen. De meeste mensen wandelen en kletsen ondertussen wat. Ook tussen de wandelaars zie ik vaak dezelfde gezichten. Dan kom ik ter hoogte van de eerste supermarkt altijd een Antilliaanse jongen tegen die standaard naar iedere auto even zijn hand opsteekt. Ik weet inmiddels dat hij in de supermarkt werkt en boodschappen inpakt voor de klanten. Contact maken kan hij niet goed, dus ik vind die groet altijd best bijzonder zo op de vroege morgen. Dan komt bij het stoplicht altijd een heel oud mannetje in een soort oude ijscowagen langs rijden. Ineengekrompen achter het stuur, altijd dezelfde houding. Meer richting mijn werk staat altijd dezelfde man bij de bushalte. Ik rij hem elke dag tegemoet en het voelde gewoon raar om hem niet te groeten. Dus ook naar hem steek ik altijd even vrolijk mijn hand op. Dan nog een dame die elke dag gaat hardlopen, maar inmiddels een blessure heeft denk ik. Ze wandelt tegenwoordig alleen nog maar. Zodra ze mijn auto ziet begint ze al te zwaaien. Daar heb ik wel wat moeite voor moeten doen, want ze keek eerst heel raar op toen ik steeds vrolijk naar haar zwaaide. Goed bekeken is het ook best vreemd, maar omdat ik deze mensen allemaal elke dag zie, voelt het raar ze zomaar voorbij te rijden. Ik ken ze al een beetje voor mijn gevoel. Ze hebben ook allemaal al een achtergrondverhaal gekregen van mij. Zal niets van kloppen, maar is wel grappig om te bedenken.   Als laatste kom ik, op de afslag naar mijn werk altijd de tuinman van het sea aquarium park tegen die ik natuurlijk ook groet. Dan dezelfde mensen op de parkeerplaats, security (die me elke dag wijst op mijn vieze auto, maar wel steeds een andere manier bedenkt om dit te zeggen) en collega's. En dan kan de dag beginnen!! Nog zo'n voorbeeld is dat ik na weken van enkelblessure had besloten het hardlopen weer op te pakken. Conditie van niets, maar toch maar weer gedaan!! Kom ik bij het teruglopen naar huis, op de hoek, de tuinman tegen van dat huis. Hij staat te juichen als aanmoediging als ik langs loop. Zelden zo'n vrolijke vent gezien. Het mooie is, dat hij voorheen (of misschien nog wel) ook bij een ander huis werkte. Op een andere hoek. Maar dat huis ligt aan mijn lange route en daar ben ik nog lang niet aan toe. Hoe geweldig dat hij nu toevallig daar stond en weer even enthousiast als altijd even mijn dag goed maakte!! Muntjes verkopen bij Curacao Noth Sea Jazz Festival met Marrit, Hiske, Carola en Miranda. Marrit en Hiske op hun werkplek Mijn hokje op donderda tot 23.00 uur, op vrijdag tot 03.00 uur en op zaterdag tot 21.00 uur Vroeg klaar op de avond van Bruna Mars (zaterdag) met links naast mij Hiske, rechts Erik en vooraan Sandra, Jeroen en Marrit Genoten van het optreden van Bruno. Was kan die man (met band) een show neerzetten!! Even het uitzicht vastgelegd toen ik me ineens besefte dat dit helemaal niet vanzelfsprekend is. Muntjes verkopen bij DJ Hardwell. Had ik maar oordoppen meegenomen! Met Carola en Miranda voor de grot drukte begon Mijn moppie Dobby kruipt graag zo dicht mogelijk tegen me aan. Als ik aan tafel zit ligt ze op mijn voeten, ga ik koken ligt ze aan mijn voeten (in de weg) en als ik even lekker zit springt ze het liefst op schoot. Sint Jorisbaai op een windstille ochtend. In ruim 4 jaar nog nooit meegemaakt dat er geen golfje te zien is!

Een jaar verder

Goed, ik zou mijn vorige blog natuurlijk kunnen kopiëren en een klein beetje aanpassen, maar dat zou een beetje flauw zijn. Maar tot mijn schrik en verbazing zag ik dat het al ruim een jaar geleden is sinds onze vorige blog. Ik las het vorige verhaal door en heb veelal hetzelfde nieuws, maar zal er wat van maken.

Een deel heb ik al geschreven in het vliegtuig terug vanuit Nederland, begin april en met hier en daar een aanvulling dus even een update van ons leven hier.

2 april

Ik zit hier in het vliegtuig te schrijven na een heerlijke vakantie in Nederland en heb wel weer zin om terug te gaan naar Martijn, de warmte en de hondjes. 

De vakantie was heerlijk. Martijn en ik vlogen apart van elkaar omdat ik mijn ticket al eerder geboekt had, want ik wilde langer in Nederland blijven dan Martijn. hij wachtte nog even tot de tickets goedkoper werden, maar dat werden ze helaas niet. Uiteindelijk kon hij niet meer dezelfde vlucht krijgen als ik en vloog hij via Bonaire met de KLM naar Nederland en ik met Arke via Aruba. 

Herenigd met elkaar en onze lieve familie op Schiphol was de de eerste stop bij Judith en Lieven om ons nieuwe neefje Jurre te bewonderen en te knuffelen. Wat een klein wondertje weer. Het blijft geweldig, ook als het je zevende neefje of nichtje is.

De volgende dag vertrokken we alweer naar Delft om daarna door te rijden naar Oostenrijk voor een weekje skiën. Onhandig als ik ben viel ik die avond nog even van een stoeprandje en verzwikte mijn enkel. De eerste dagen dus niet kunnen skiën en verplicht zitten, lezen en relaxen. Zal wel ergens goed voor geweest zijn. 

 (Inmiddels weet ik helaas dat mijn enkelbanden toen ingescheurd zijn en zit er dus al even aan vast. Nog een lange weg te gaan volgens de fysio, in ieder geval voor het hardlopen en volleyballen wat ik zo graag doe.) 

De sneeuw was bijzonder slecht wat kwam door het ontzettend mooie weer. We moesten dus hoog gaan voor goede afdalingen. We hebben het lekker rustig aan gedaan en echt vakantie gevierd.

Terug in Nederland direct een familiedag om maar meteen goed te starten. Met van mijn kant de ouders, alle zussen, zwagers en alle kinderen bij elkaar. Het komt bijna nooit voor maar nu is het gelukt. Maaike had vlak voor onze komst een taart gewonnen en mocht deze laten maken zoals ze zelf wilde. Het werd een taart voor onze komst. Wat een verrassing was dat!!! 

De volgende dagen volgden veel bezoekjes en afspraken en al snel zat Martijn weer in het vliegtuig naar Curacao. Ik had nog een weekje en heb nog genoten van bezoek aan vrienden, leuke dingen doen met de familie, nog meer met mijn kersverse neefje knuffelen en nog veel meer leuke dingen doen. 

Nu zit ik dus in het vliegtuig terug. Klaar voor weer een flinke periode Curacao. 

De vliegreis is altijd een avontuur. Je weet nooit wat er om je heen zit. Er zit op dit moment een familie achter me die op z'n zachtst gezegd bijzonder luidruchtig is en die smachten naar een sigaret. Dat weet inmiddels ook het hele vliegtuig, dus.... misschien een idee om te stoppen gezien ze met regelmaat flink rochelen! Naast me een jongen die nog wat puistjes uit te knijpen heeft voor zijn thuiskomst en ernstig verkouden is. Pfffff, dan is 10 uur best heel lang! 

13 mei

Inmiddels een poosje de tijd gehad om weer in te burgeren hier. Na 3 weken in Nederland viel de omschakeling me zwaar. Ik miste iedereen en het koste me moeite weer te aarden. Maar gelukkig gaat het dagelijks leven gewoon door en zit ik er nu weer helemaal in.

Op mijn werk gaat alles weer z’n gangetje en ik wissel nogal wat van functie. Dat houdt het lekker afwisselend en daardoor blijft het leuk.

We genieten nog steeds van ons verblijf hier en klagen dan ook niet dat we nog een jaartje langer mogen blijven. Martijn zijn functie is nog niet overgedragen en dat was inmiddels wel de bedoeling. Hij krijgt daar nu nog een jaar extra voor en de planning is nu dat we in juli 2015 weer terug gaan naar Nederland. We zullen zien of dat ook daadwerkelijk zo is. Je weet het maar nooit met de marine. We gingen voor 3 jaar en zitten hier straks al 5 jaar!

De bedoeling is dat hij na dit jaar nog 2 jaar in Utrecht gaat werken. Fijn vooruitzicht. Gelukkig nog niet varen dus!

Ik heb wat foto’s bijgevoegd, te veel leuke dingen om te beschrijven. Onder andere hebben een een dag Endless Summer Sports Festival gehad. Afgelopen augustus was dat een driedaags festival en een groot succes. Begin augustus staat dit festival weer voor 3 dagen op de planning en nu hebben we dus om er even in te komen vast een eendaags evenement gedaan. Het was een heerlijk dag. Op naar augustus!!

Ook hebben we het Curacao North Sea Jazz Festival meegemaakt vanaf een erg bijzondere locatie. Een leegstaand appartement op de derde verdieping. Koelboxje mee een we hebben Prince kunnen horen. Hij hield niet meer op! 

Verder ben ik nog met de substation meegeweest naar flinke diepte. Voordeeltje van werken bij Sea Aquarium Park!

We hebben nieuwe mensen ontmoet, van lieve mensen afscheid moeten nemen, bezoek gehad, naar concerten geweest en nog veel meer!

Ik bedenk me net dat in mijn vorige blog de brand in onze surftown nog niet aan de orde was. Dat moet ik toch nog even vermelden. 

Op 1, 2 en 3 augustus was het Endless Summer Sports Festival gepland zoals eerder vermeld. We waren dus druk bezig geweest ons surfdorpje op Sint Jorisbaai helemaal op te pimpen en het werd mooier en mooier. Totdat, 2 weken voor het festival, alles in de as gelegd werd. Tot op de grond toe was nagenoeg alles afgebrand. Deze brand was aangestoken en we hebben nooit kunnen achterhalen wat er precies gebeurd is. We hadden dus nog 2 weken om alles weer op te bouwen. Dat hebben we voor het festival voornamelijk met tenten gedaan, maar inmiddels staan er weer hutjes en is het weer een heerlijke plek om te zijn.

Nou lieve mensen, nog een jaar de tijd om gezellig een vakantie te boeken naar Curacao! Wie weet tot ziens!

Foto's mei 2013 tot mei 2014 

Duurt lang!!

Zelf zeg ik het vaak: Duurt lang!! Maar nu ben ik er zelf schuldig aan. Ik dacht dat iedereen wel een beetje 'blogmoe' zou zijn. Weer verhalen over zon, zee en strand. Maar misschien is een half jaar toch wel een beetje erg lang om niets van je te laten horen. Hier dus maar snel weer een nieuw avontuur van Tinus en Nynus.

Pffff, waar begin je na zo'n lange tijd? 

Gelukkig heb ik de jaarlijks terugkerende evenementen zoals kerst op het strand, sinterkerst vieren tussen de palmbomen carnaval al eerder beschreven.

Laten we het bij ons 'dagelijks' leven houden.

Na mijn laatste bericht zijn we voor ruim 2 weken naar Nederland geweest. Ons nieuwe neefje Pijke moest natuurlijk bewonderd en geknuffeld worden. En daar hebben we van genoten! Maar wat was het KOUD in Nederland!! Dat was toch wel minder leuk! Dikke truien, sjaals en jassen werden overal vandaan getrokken, want we waren duidelijk niets meer gewend.

Tijdens deze vakantie waren we een jaar getrouwd. Stonden we tijdens ons huwelijk heerlijk in de zon en genoten we van een prachtige dag buiten, een jaar later stonden we te vernikkelen van de kou op het Noordwijkse strand waar geen ziel te bekennen was. Wat een contrast. 

Maar het was heerlijk om iedereen weer te zien, te knuffelen, bij te kletsen en al het Hollandse weer even goed op te snuiven. 

Ook hebben we hier weer bezoek gehad. Begin februari waren mijn ouders hier en ook Chiel en Annelien kwamen van het heerlijk Curacao genieten. Mijn vaders verjaardag en mijn verjaardag hebben we goed gevierd! Veel gedaan, gezien en genoten.

Martijn zijn ouders zijn daarna geweest. Net als de anderen ook al eerder op Curacao geweest, maar toch weer nieuwe ervaringen  omdat we nu in een ander gedeelte van Curacao wonen. Weer veel leuke dingen gedaan met elkaar en fijne weken gehad.

ook mijn nicht Anke was even op het eiland voor een bliksembezoek. Voor werkzaken vloog ze voor een paar dagen naar Bonaire en Curaçao en dus hebben we een avondje heerlijk bijgekletst onder het genot van een drankje en een pizza op Zanzibar. Een mooie locatie voor een kleine familiereünie.

We hebben een nieuw hondje. Op mijn werk vonden we op een gegeven moment een zwerfhondje, dus we belden CARF (een organisatie die deze hondjes opvangt en oplapt) en zij kwamen direct. Ik was onder de indruk van hun werk en wilde iets voor hen doen. Zij zochten nog ‘foster’ gezinnen om hondjes op te vangen zolang ze nog geen definitief thuis hebben. Wij vonden Jimmy toch al een poosje zielig zo alleen en besloten ons aan te melden hiervoor. We kregen Hazel. Een klein schurfterig mormeltje. Ze was gevonden in mundi bij Jorisbaai tussen bergen afval. Ze moest niets van Martijn weten, maar dat was eigenlijk na een dag al over. Ze heeft zich super snel aangepast en dankzij goede medicijnen en lekker eten weer een prachtig hondje geworden. We waren zo dol op haar dat we eigenlijk al snel wisten dat we haar niet meer weg konden doen. Nu hebben we dus 2 honden. We vinden haar erg lijken op Dobby van Harry Potter (zie foto’s) en overwegen nu een naamsverandering.

Martijn is druk met de voorbereidingen voor een nieuw evenement op het eiland. Hij heeft dit met een aantal vrieden bedacht en ze maken er iets moois van. Het gaat ‘Endless Summer Festival’ heten en het wordt een windsurf, kitesurf en mountainbike evenement worden. Het gaat pas plaats vinden in augustus, maar in mei tijdens het Hemelvaartweekend is alvast de aftrap. Dan beginnen we weer met de opbouw van het surfdorp op de Jorisbaai en worden er alvast wat kleine wedstrijden georganiseerd.

Ik ben begonnen met trainen bij een lokale volleybalvereniging. Het recreatief volleyballen op de marinebasis beviel me zo goed, dat ik meer wilde. Dus begon ik fanatiek aan de trainingen bij Hurricane. Twee keer in de week twee uur trainen op flink tempo. Af en toe werd ik gewoon misselijk van de inspanning, maar leuk dat het was! Helaas protesteerde dit oude lijf, precies op het moment dat de competitie van de A-klasse zou gaan beginnen. Ik had iets teveel van mijn bovenbeenspieren gevraagd en moet dus voorlopig mascotte zijn bij de competitiewedstrijden. 

We hebben na bijna 3 jaar op het eiland eindelijk gezwommen met een dolfijn, namelijk Papito. Hij is een van de therapiedolfijnen en we mochten met z'n tweeen met hem het water in en hadden ruim de tijd. Het was echt geweldig!
Een paar maanden geleden mocht ik ook samen met mijn collega's een animal encounter doen. Dit hield in dat we gingen snorkelen tussen de (grote) vissen en hier en daar nog wat grotere jongens voeren. Dat was ook een bijzondere ervaring. 

En dan nog het niet minst belangrijke nieuws, onze verlenging is inmiddels definitief! Martijn zijn functie is bekeken en er is gewikt en gewogen over hoeveel tijd het moet gaan kosten om alles over te dragen. Uiteindelijk heeft dit geresulteerd in een verlenging voor ons voor een jaar, dus we zitten hier nog op Curacao tot juli 2014. Mogelijk langer, maar dit hebben we nu zwart op wit!

Nog wat foto's om het afgelopen half jaar te illustreren.
Foto's 

Oktober op Curacao

Een dag voor Martijn zijn verjaardag hier op Curacao! De derde alweer hier op het eiland. Wat vliegt de tijd toch!

We hebben de afgelopen tijd weer veel gedaan. Martijn blijft lekker klussen aan de auto’s, we volleyballen elke week met een erg gezellige groep mensen, Martijn volgt een cursus Papiaments met 2 vrienden en ik volg een cursus Spaans met een collega. Vanuit mijn werk wilden ze graag dat ik Spaans zou leren omdat ik toch echt niet kan communiceren met onze Venezolaanse gasten. Die spreken namelijk geen woord Engels en ik maar een paar woordjes Spaans. De basiscursus die ik hier een poos geleden gevolgd heb volstaat echt niet, dus opnieuw de schoolbanken in. Het is best druk, 2 avonden in de week naar school na het werk, maar wel weer erg leuk. Hablo un pequeno espanol! Maar nog veel te leren.

Samen met Carola ben in begonnen de mooie plekjes van Curacao te verkennen op de woensdagochtend. We zijn dan allebei vrij en wonen vlak bij elkaar, dus dan stappen we ’s ochtends vroeg de auto in en eten onze boterham met pindakaas boven op een bergtop. We hebben inmiddels de Christoffelberg, Ronde Klip en Jorisbaai (vleermuizengrot en de Oase) gehad. Heerlijk is het zo ’s ochtends vroeg en zo mooi!

We hebben nog veel mooie plekjes te gaan, dus de planning is dit iedere woensdag te blijven doen.

Sinds een paar weken zitten we zonder gas. We hebben hier geen gasleiding, maar 2 grote gasflessen die buiten de tuinmuren staan. Helaas waren ze allebei dus leeg. We hebben er niet voor niets 2, want als er 1 leeg is moet je eigenlijk direct een nieuwe bestellen, zodat je nooit zonder gas zit. Met de verhuizing is dit even mis gegaan en nu moeten we dus wachten op een nieuwe gasfles die geleverd moet worden door een bedrijf, want dat mag je niet zelf doen. Levertijd 5 weken…….

We koken dus vrolijk op de barbecue (gasflessen daarvoor kun je wel zelf halen gelukkig) en dat heeft ook wel wat. We weten inmiddels zelfs hoe we een pizza moeten klaarmaken op de barbecue, dus ook geen oven meer nodig. Wat kan het leven toch simpel zijn!

Zo zaten we laatst ook ineens ’s avonds zonder stroom. Dit gebeurd wel vaker, want er is niet genoeg stroom om het gehele eiland dag en nacht te voorzien. Ze schakelen regelmatig tussen wijken en dan zitten we ineens een paar uur zonder stroom. Maar nu gebeurde dat voor het eerst ’s avonds en dan is het toch wel een beetje donker. We waren ons net aan het klaarmaken om uit eten te gaan, dus het was een verrassing of we een beetje toonbaar in het restaurant aan zouden komen. Buiten hebben we maar een paar fakkels aangedaan en dat was eigenlijk wel heel gezellig!

Afgelopen weekend hebben we de verkiezingen gehad hier op het eiland. Het kabinet was gevallen en dus op naar de stembus. De opkomst was zeer hoog, maar dat zullen jullie allemaal wel meegekregen hebben. Ik heb gehoord dat jullie er mee doodgegooid werden in het nieuws, dus ik vertel niet veel nieuws denk ik.

Het was wel speciaal om mee te maken hier. We waren eigenlijk op weg naar Bonaire voor een weekendje aanmoedigen van vrienden die daar meededen aan een mountainbike wedstrijd. Dus snel ingecheckt op het vliegveld en toen op naar Tera Cora. Dit ligt vlak bij ons oude huis, want een adreswijziging waren we een klein beetje vergeten door te geven. Aangekomen bij het stemlokaal moesten we achteraan sluiten in een flinke rij. We waren met nog een stel de enige Nederlanders, maar er viel geen onvertogen woord. Er was van te voren bij veel mensen angst dat er ongeregeldheden zouden zijn op het eiland, maar wij hebben er niets van gemerkt. Wel merkten we dat bijna alle Antillianen die wij kennen op Pueblo Sobrano gingen stemmen en dat voelt toch wel een beetje raar. Ineens voelde ik me als Nederlander niet meer zo welkom hier. Eigenlijk een rare gedachte, want mensen veranderen niet direct doordat je weet wat ze stemmen. Toch voelde het een beetje zo.

De rij liep aardig door en eenmaal in het stemlokaal moesten we de stempas inleveren (mijn eerste officiële document met mijn nieuwe achternaam!!) en werden onze namen omgeroepen. Ze checkte eerst even de uitspraak bij me, want Nynke Miriam Mouthaan geboren Bouma is toch wel een mond vol echt Hollandse moeilijk uit te spreken namen.

Gewapend met een enorm vel en een rood potlood het kartonnen stemhokje in en de stem was uitgebracht. Toen maar snel terug naar het vliegveld.

Op Bonaire hebben we een heerlijk weekend gehad. ’s Avonds natuurlijk toch in spanning aan de radio gekluisterd bij ieder nieuwsbericht en veel smsjes met tussenstanden van onze vrienden op Curacao. Uiteindelijk was de uitslag niet verrassend. Pueblo Sobrano op 1 en MFK op 2. Veel veranderd er dus niet want deze partijen vormen net als in het vorige kabinet weer een coalitie alleen nu met een ander poppetje voorop.

Tot nu toe hebben we niets gemerkt van ‘makambahaat’ (makamba is een scheldwoord voor Nederlanders) en is het leven niets veranderd. Meneer Wiels heeft zijn uitingen over de banden met Nederland verbreken ook al wat genuanceerd door te zeggen dat ze daar nog wel een jaar of 10 voor nodig hebben. 

Zoals het er nu naar uit ziet krijgen we een jaartje extra hier, maar geen angst dat we er uit gezet worden dus.

Dat jaar erbij is overigens nog steeds niet officieel bevestigd door de marine....

Op dit moment merken we dat de regentijd is begonnen. Iedere dag regen en periodes windstil. Maar dat hoort erbij in deze periode. Niets nieuws dus.

Verder bereiden we ons voor op een bezoek aan Nederland. Nog ruim 3 weken en dan zitten we in het vliegtuig! Juut en Lieven, we komen de kleine knuffelen!!!

Foto's oktober