Verlenging

Onze verlenging is een feit. Het kon bijna niet anders, maar als iets niet zwart op wit staat geloof ik het nooit zo. De plaatingsbrief is binnen, dus we blijven nog tot augustus 2016 op Curacao.

Iets meer tijd dus dan het half jaar dat ik had genomen om vrijwilligerswerk te doen, maar dat zien we dan wel weer.

Het werk in het Ronald mcDonaldhuis is erg bijzonder. Hier in ons ziekenhuis zit het Ronald mcDonaldhuis niet naast het ziekenhuis zoals in Nederland, maar is het gevestigd op de kinderafdeling direct naast de ziekenzalen. Er is een family room waar ouders koffie en thee kunnen pakken, hun spulletjes in de koelkast kunnen zetten, de magnetron kunnen gebruiken, of gewoon even voor de tv kunnen zitten. Daar achter is een play room, waar de zieke kindertjes van de afdeling kunnen spelen als ze daarvoor sterk genoeg zijn. Op de gang zijn er 3 slaapkamers, waar dus in totaal 6 ouders kunnen slapen. Vaak slaapt 1 ouder naast het kind en de andere ouder in een van onze bedden. Natuurlijk maak je soms heftige situaties mee. Naast de kinderafdeling bevindt zich de neonatologie en ook van deze kleine prematuurtjes verblijven de ouders bij ons. En hoe heftig is het als er een kind met ernstige verwondingen binnen wordt gebracht? Maar het fijne is dan om er voor de ouders te kunnen zijn. Dat is ook onze voornaamste taak. Zorgen dat de ouders een plek hebben om even tot rust te komen, hun verhaal kunnen doen als ze dat willen, niet gestoord te worden als ze dat even niet willen en een plek waar ze zich niet groot hoeven te houden.

De andere vrijwilligers die ik tot nu toe heb ontmoet doen dit werk ook met hart en ziel en het is bijzonder om met elkaar zoiets bijzonders neer te kunnen zetten.

Wel loop ik er door het doen van vrijwilligerswerk tegen aan dat ik nog steeds geen Papiaments spreek. En ineens schaam ik me ook weer diep dat ik na bijna 5 jaar nog steeds de taal niet machtig ben. En me er ook niet heel erg druk om gemaakt heb. Maar voorheen had ik het niet zo nodig. In het Nederland red je het prima hier op ons eiland en ik sprak zelden iemand die alleen maar Papiaments sprak. Nu gebeurd dat regelmatig. Sinds ik uit het Nederlands-, Duits-, Engelstalige hotelwereldje ben gestapt merk ik dat het niet overal meer zo makkelijk gaat. Bijvoorbeeld bij het voorlezen aan de kindertjes van het Sint Fansiscus College. Iedere donderdagochtend lees ik verhalen voor aan groep 1 en 2 van deze school. Een Papiamentstalige school, waar pas in de hogere klassen in het Nederlands les wordt gegeven. De kleuters spreken dus alleen Papiaments. Om ze kennis te laten maken met de Nederlandse taal hebben ze mij gevraagd Nederlandse verhaaltjes voor te lezen. Dus ik ben daar aan begonnen maar was wel behoorlijk zenuwachtig. Want ik zou de kinderen niet begrijpen en zij mij niet. Hoe lees je dan een verhaal voor? De eerste keer was dan ook een groot fiasco. Ik kreeg 2 groepen 1 tegelijk voor me met meester en juf die een boekje voor me hadden waar ik helemaal niets mee kon. En dan heb je 28 super schattige snoetjes die je verwachtingsvol aankijken terwijl je daar zit te stuntelen met een boekje van 10 bij 10 centimeter. Laat ze dan maar eens allemaal het plaatje zien. Ze waren dus ook binnen een minuut afgeleid en dat resulteerde in een boze meester en juf en Nynke met een rood hoofd, klotsende oksels en overslaande stem die stotterend probeert uit te leggen wat Lin en Yin in het boekje aan het doen zijn. Goed, dat gaan we volgende keer anders doen. Van de 2 groepen 2 die ik vervolgens voor me kreeg, had de juf ook zelf een boek meegenomen. Ik moest het verhaal van roodkapje gaan voorlezen. Zonder plaatjes!! Ook deze kinderen verstonden geen Nederlands, dus ook hier was de aandacht binnen een minuut ver te zoeken. De juf sprong in en vertaalde wat ik voorlas in het Papiaments met een hele theatershow er omheen. Dat resulteerde erin dat ik achterover ging zitten, mijn verhaal snel voorlas en mee genoot van wat de juf vervolgens deed. Ook niet helemaal de bedoeling. De keer daarop had ik me dus wat beter voorbereid en ging het ook al een stuk beter. Ik koos (na advies gevraagd te hebben aan mijn lieve zussen die wel weten wat een kleuter leuk vindt) voor Nijntje en Dikkie Dik. Het sprak de kids wat meer aan en ze luisterden zowaar een beetje. En nu gaat het al veel soepeler. Met een digitaal prentenboek via de beamer kan ik veel makkelijker 28 kinderen tegelijk bereiken. En ik laat ze zoveel mogelijk woordjes herhalen in het Nederlands en dat een keer of 3. Hopelijk blijft er dan iets hangen. Natuurlijk vraag ik dan eerst even wat het in het Papiaments is, zodat ik ook nog even wat meepik aan informatie.

De kinderen vonden het direct wel best. Ik kreeg een dikke knuffel van veel meisjes, high five van vele jongens en soms hangen ze hele verhalen op. Ik begrijp daar meestal helemaal niets van en praat dan maar gewoon wat in het Nederlands terug.

Lastiger is het als er in het Ronald mcDonald huis een ouder is die geen Nederlands spreekt. Dan kan je niet zomaar in het Nederlands wat terug zeggen. Ik ben dus begonnen met zoveel mogelijk Papiaments te leren. Ik lees kinderboekjes, probeer ze in het Nederlands te vertalen en als ik er niet uit kom gooi ik er een zoekopdrachtje in Google tegenaan. Ook probeer ik wat ik al wel weet wat meer in de praktijk te brengen. Dat heb ik heel lang niet gedaan, omdat ik een aantal keren nogal uitgelachen werd toen ik probeerde wat zinnetjes Papiaments te spreken. Dat is niet kwaad bedoeld, maar het klinkt waarschijnlijk gewoon heel grappig. Wij worden in Nederland opgevoed met dat het niet netjes is om te lachen als iemand iets verkeerd doet, maar dat is hier duidelijk niet het geval. Ik moet me er dus maar gewoon overheen zetten. Nou moet ik zeggen dat er een wereld voor me open ging toen ik in de supermarkt mijn beltegoed en energietegoed (ja,we moeten hier zelf onze stoom opwaarderen) in het Papiaments bestelde. ‘Mi por hanja un chippie de beinticincu florin por favor’. Meestal mompel ik een beetje om niet zo op te laten vallen dat ik het niet zo goed weet. Nu sprak ik alles duidelijk uit en kreeg een stralende lach van de dame achter balie. Die had ze niet aan zien komen. ‘I tin Pagatinu? (heeft u ook Pagatinu)’ Ik was op dreef! Vaak is 1 keer ‘Ablief’ (wat zegt u) zeggen genoeg voor de ander om in het Nederlands over te gaan, maar deze mevrouw hield vol. En ik begreep haar! Apetrots liep ik met de jongen van de boodschappen naar mijn auto. Nog volledig in gedachten nam ik die arme jongen mee naar de verkeerde parkeerverdieping en dus moesten we weer terug. Heeft hem wel een gulden extra opgeleverd. Ruimte voor hem om in de lift een gesprekje met me aan te knopen. Hoe lang ik hier al woonde, of ik Curacao mooi vond en allemaal in het Papiaments. Nou, dat werd even lastiger. Handen en voeten werk, wat talen door elkaar gooien, maar hij begreep me. En nu wil ik dus meer, sneller, beter. Was ik hier 4 jaar geleden maar aan begonnen……

Bijzonder

Ineens heb ik weer zo’n momentje. Het besef hoe bijzonder het is wat wij hier hebben. Af en toe vergeet ik dat door de gang van alledag, maar nu zit ik hier aan de tafel op de porche en kijk naar mijn wasje dat te drongen hangt in de zon, de palmbomen die zwaaien in de wind en hier en daar wat papagaaien die achter elkaar aan zitten. Er hangt een vogel voerbakje aan de waslijn (ja Justin, hij doet het nog steeds!) en daar zitten regelmatig suikerdiefjes en troepials in. Zo heerlijk om naar te kijken! En in de nok van het dak van de garage is een vogel een nest aan het maken. Of is het van plan en doet vast vooronderzoek. Ik kan alleen niet achterhalen welke vogel het is. Net iets te ver weg.

Dat ik ineens zo geniet van dit alles, komt niet zomaar. De afgelopen weken hadden wij heerlijk veel familiebezoek. Eerst neef Niels een week. Hij had al veel van de wereld gezien, maar ondanks dat kon hij ook op Curacao af en toe genieten van de schoonheid van de natuur.

Daarna mijn ouders en een dag later alle drie mijn zussen!! Hoe bijzonder was dat! Een week lang hebben wij 5 vrouwen in een vakantiehuis genoten. Genoten van het zwembad, van het buitenleven, van het strand en bovenal van het samen zijn!
Mijn vader maakte ondertussen Bonaire onveilig op de fiets. Hij wilde wat nieuws zien. Respect hoor, om met die temperatuur het eiland te gaan verkennen op de fiets!!
Helaas vertrokken mijn zussen na een week weer naar Nederland, maar mijn ouders bleven nog 2 weken langer. Ook die twee weken hebben we weer veel leuke dingen gedaan, maar vooral ook genoten van het ‘gewone’. Zoals ik hier nu zit te genieten van de wuivende palmbomen, zo zat mijn moeder elke ochtend te genieten. En mijn vader heeft heel wat wandelingen gemaakt in de omgeving en toch weer nieuwe dingen gezien!
Twee heerlijke weken en een hoop foto’s verder, moesten ook mijn ouders weer vertrekken. Afscheid nemen blijft een puntje van de vakantie dat verboden zou moeten worden, maar ja, het hoort er bij helaas.
Wat ik er in ieder geval aan over gehouden heb naast hele mooie herinneringen, is het bewustzijn van hoe bijzonder het eigenlijk is om elke dag wakker te worden met 30 graden, een lekker windje en een geweldig uitzicht.

Per 1 januari heb ik ontslag genomen bij Dolphin Suites. De reden voor dit vertrek was dat ik de laatste maanden van ons verblijf op dit eiland echt wilde genieten. Tijd voor mezelf, genieten van al het moois en hopelijk wat kunnen betekenen voor een ander / het eiland.

Het genieten lukt dus volop! En de eerste vrijwillgersprojecten zijn ook van start. In mei ga ik met een groep vrijwilligers naar Haiti om daar medische hulp te bieden aan de bevolking die daar zo verschikkelijk in armoede leeft. De voorbereidingen zijn pas net van start gegaan, maar ik hou jullie hier zeker van op de hoogte!
Verder bleek een oud collega van mij uit Utrecht hier manager te zijn van het Ronald McDonaldhuis. Dinsdag heb ik met haar een gesprek om daar aan de slag te gaan als vrijwilliger.
Spannende en leuke dingen allemaal.
Enige dingetje is dat ik deze stap genomen had, omdat het nog voor een aantal maanden zou zijn. Nu lijkt het er echter op dat er voor Martijn toch weer verlenging aan zit te komen. Zekerheid hebben we nog niet, maar er wordt al gesproken over augustus 2016. Voor mij is iets pas zeker als het zwart op zit staat, dus ik wacht op de papieren.

To be continued…..

De Porch

 

 



Het voerbakje aan de waslijn

 

 

 

De onbekende vogel in de nok van de garage

 

 

 

Aankomst van de familie op Hato, met bubbels natuurlijk!

 

 

 

 

Bioscoopbezoekje 'Gooische vrouwen'

 

Luieren op Zanzibar

 

Vaders aan de wandel

 

 



Verjaardag vieren bij 'The Boathouse'

 

 







Ons dorp

Wat zo grappig is aan een eiland als Curacao is dat het net een dorp is. Ga je naar een concert weet je zeker dat er bekenden zijn en dat je ze ook nog tegen zal komen. Ben je iets kwijt of snap je iets niet zet je het op 'durf te vragen' en je krijgt talloze antwoorden. Wordt je auto gestolen loof je een beloning uit in de krant of laat je het melden op de radio en grote kans dat je hem terug vindt. Want waar kunnen ze heen met jouw auto? Het eiland af gaat niet. Iedereen lijkt 's ochtends wel een vaste routine te hebben. Nu ben ik erg gehecht aan mijn vaste ochtendritueel en wijk ik daar niet graag van af, op weg naar mijn werk ontdek ik dat er vele met mij zijn. Ik stap om 5 voor half 7 in de auto. Op de hoek van onze eigen straat kom ik altijd een snel wandelend stel tegen. Veel mensen zijn vroeg in de ochtend op de been omdat het dan nog een aangename temperatuur is om te bewegen. De meeste mensen wandelen en kletsen ondertussen wat. Ook tussen de wandelaars zie ik vaak dezelfde gezichten. Dan kom ik ter hoogte van de eerste supermarkt altijd een Antilliaanse jongen tegen die standaard naar iedere auto even zijn hand opsteekt. Ik weet inmiddels dat hij in de supermarkt werkt en boodschappen inpakt voor de klanten. Contact maken kan hij niet goed, dus ik vind die groet altijd best bijzonder zo op de vroege morgen. Dan komt bij het stoplicht altijd een heel oud mannetje in een soort oude ijscowagen langs rijden. Ineengekrompen achter het stuur, altijd dezelfde houding. Meer richting mijn werk staat altijd dezelfde man bij de bushalte. Ik rij hem elke dag tegemoet en het voelde gewoon raar om hem niet te groeten. Dus ook naar hem steek ik altijd even vrolijk mijn hand op. Dan nog een dame die elke dag gaat hardlopen, maar inmiddels een blessure heeft denk ik. Ze wandelt tegenwoordig alleen nog maar. Zodra ze mijn auto ziet begint ze al te zwaaien. Daar heb ik wel wat moeite voor moeten doen, want ze keek eerst heel raar op toen ik steeds vrolijk naar haar zwaaide. Goed bekeken is het ook best vreemd, maar omdat ik deze mensen allemaal elke dag zie, voelt het raar ze zomaar voorbij te rijden. Ik ken ze al een beetje voor mijn gevoel. Ze hebben ook allemaal al een achtergrondverhaal gekregen van mij. Zal niets van kloppen, maar is wel grappig om te bedenken.   Als laatste kom ik, op de afslag naar mijn werk altijd de tuinman van het sea aquarium park tegen die ik natuurlijk ook groet. Dan dezelfde mensen op de parkeerplaats, security (die me elke dag wijst op mijn vieze auto, maar wel steeds een andere manier bedenkt om dit te zeggen) en collega's. En dan kan de dag beginnen!! Nog zo'n voorbeeld is dat ik na weken van enkelblessure had besloten het hardlopen weer op te pakken. Conditie van niets, maar toch maar weer gedaan!! Kom ik bij het teruglopen naar huis, op de hoek, de tuinman tegen van dat huis. Hij staat te juichen als aanmoediging als ik langs loop. Zelden zo'n vrolijke vent gezien. Het mooie is, dat hij voorheen (of misschien nog wel) ook bij een ander huis werkte. Op een andere hoek. Maar dat huis ligt aan mijn lange route en daar ben ik nog lang niet aan toe. Hoe geweldig dat hij nu toevallig daar stond en weer even enthousiast als altijd even mijn dag goed maakte!! Muntjes verkopen bij Curacao Noth Sea Jazz Festival met Marrit, Hiske, Carola en Miranda. Marrit en Hiske op hun werkplek Mijn hokje op donderda tot 23.00 uur, op vrijdag tot 03.00 uur en op zaterdag tot 21.00 uur Vroeg klaar op de avond van Bruna Mars (zaterdag) met links naast mij Hiske, rechts Erik en vooraan Sandra, Jeroen en Marrit Genoten van het optreden van Bruno. Was kan die man (met band) een show neerzetten!! Even het uitzicht vastgelegd toen ik me ineens besefte dat dit helemaal niet vanzelfsprekend is. Muntjes verkopen bij DJ Hardwell. Had ik maar oordoppen meegenomen! Met Carola en Miranda voor de grot drukte begon Mijn moppie Dobby kruipt graag zo dicht mogelijk tegen me aan. Als ik aan tafel zit ligt ze op mijn voeten, ga ik koken ligt ze aan mijn voeten (in de weg) en als ik even lekker zit springt ze het liefst op schoot. Sint Jorisbaai op een windstille ochtend. In ruim 4 jaar nog nooit meegemaakt dat er geen golfje te zien is!

Een jaar verder

Goed, ik zou mijn vorige blog natuurlijk kunnen kopiëren en een klein beetje aanpassen, maar dat zou een beetje flauw zijn. Maar tot mijn schrik en verbazing zag ik dat het al ruim een jaar geleden is sinds onze vorige blog. Ik las het vorige verhaal door en heb veelal hetzelfde nieuws, maar zal er wat van maken.

Een deel heb ik al geschreven in het vliegtuig terug vanuit Nederland, begin april en met hier en daar een aanvulling dus even een update van ons leven hier.

2 april

Ik zit hier in het vliegtuig te schrijven na een heerlijke vakantie in Nederland en heb wel weer zin om terug te gaan naar Martijn, de warmte en de hondjes. 

De vakantie was heerlijk. Martijn en ik vlogen apart van elkaar omdat ik mijn ticket al eerder geboekt had, want ik wilde langer in Nederland blijven dan Martijn. hij wachtte nog even tot de tickets goedkoper werden, maar dat werden ze helaas niet. Uiteindelijk kon hij niet meer dezelfde vlucht krijgen als ik en vloog hij via Bonaire met de KLM naar Nederland en ik met Arke via Aruba. 

Herenigd met elkaar en onze lieve familie op Schiphol was de de eerste stop bij Judith en Lieven om ons nieuwe neefje Jurre te bewonderen en te knuffelen. Wat een klein wondertje weer. Het blijft geweldig, ook als het je zevende neefje of nichtje is.

De volgende dag vertrokken we alweer naar Delft om daarna door te rijden naar Oostenrijk voor een weekje skiën. Onhandig als ik ben viel ik die avond nog even van een stoeprandje en verzwikte mijn enkel. De eerste dagen dus niet kunnen skiën en verplicht zitten, lezen en relaxen. Zal wel ergens goed voor geweest zijn. 

 (Inmiddels weet ik helaas dat mijn enkelbanden toen ingescheurd zijn en zit er dus al even aan vast. Nog een lange weg te gaan volgens de fysio, in ieder geval voor het hardlopen en volleyballen wat ik zo graag doe.) 

De sneeuw was bijzonder slecht wat kwam door het ontzettend mooie weer. We moesten dus hoog gaan voor goede afdalingen. We hebben het lekker rustig aan gedaan en echt vakantie gevierd.

Terug in Nederland direct een familiedag om maar meteen goed te starten. Met van mijn kant de ouders, alle zussen, zwagers en alle kinderen bij elkaar. Het komt bijna nooit voor maar nu is het gelukt. Maaike had vlak voor onze komst een taart gewonnen en mocht deze laten maken zoals ze zelf wilde. Het werd een taart voor onze komst. Wat een verrassing was dat!!! 

De volgende dagen volgden veel bezoekjes en afspraken en al snel zat Martijn weer in het vliegtuig naar Curacao. Ik had nog een weekje en heb nog genoten van bezoek aan vrienden, leuke dingen doen met de familie, nog meer met mijn kersverse neefje knuffelen en nog veel meer leuke dingen doen. 

Nu zit ik dus in het vliegtuig terug. Klaar voor weer een flinke periode Curacao. 

De vliegreis is altijd een avontuur. Je weet nooit wat er om je heen zit. Er zit op dit moment een familie achter me die op z'n zachtst gezegd bijzonder luidruchtig is en die smachten naar een sigaret. Dat weet inmiddels ook het hele vliegtuig, dus.... misschien een idee om te stoppen gezien ze met regelmaat flink rochelen! Naast me een jongen die nog wat puistjes uit te knijpen heeft voor zijn thuiskomst en ernstig verkouden is. Pfffff, dan is 10 uur best heel lang! 

13 mei

Inmiddels een poosje de tijd gehad om weer in te burgeren hier. Na 3 weken in Nederland viel de omschakeling me zwaar. Ik miste iedereen en het koste me moeite weer te aarden. Maar gelukkig gaat het dagelijks leven gewoon door en zit ik er nu weer helemaal in.

Op mijn werk gaat alles weer z’n gangetje en ik wissel nogal wat van functie. Dat houdt het lekker afwisselend en daardoor blijft het leuk.

We genieten nog steeds van ons verblijf hier en klagen dan ook niet dat we nog een jaartje langer mogen blijven. Martijn zijn functie is nog niet overgedragen en dat was inmiddels wel de bedoeling. Hij krijgt daar nu nog een jaar extra voor en de planning is nu dat we in juli 2015 weer terug gaan naar Nederland. We zullen zien of dat ook daadwerkelijk zo is. Je weet het maar nooit met de marine. We gingen voor 3 jaar en zitten hier straks al 5 jaar!

De bedoeling is dat hij na dit jaar nog 2 jaar in Utrecht gaat werken. Fijn vooruitzicht. Gelukkig nog niet varen dus!

Ik heb wat foto’s bijgevoegd, te veel leuke dingen om te beschrijven. Onder andere hebben een een dag Endless Summer Sports Festival gehad. Afgelopen augustus was dat een driedaags festival en een groot succes. Begin augustus staat dit festival weer voor 3 dagen op de planning en nu hebben we dus om er even in te komen vast een eendaags evenement gedaan. Het was een heerlijk dag. Op naar augustus!!

Ook hebben we het Curacao North Sea Jazz Festival meegemaakt vanaf een erg bijzondere locatie. Een leegstaand appartement op de derde verdieping. Koelboxje mee een we hebben Prince kunnen horen. Hij hield niet meer op! 

Verder ben ik nog met de substation meegeweest naar flinke diepte. Voordeeltje van werken bij Sea Aquarium Park!

We hebben nieuwe mensen ontmoet, van lieve mensen afscheid moeten nemen, bezoek gehad, naar concerten geweest en nog veel meer!

Ik bedenk me net dat in mijn vorige blog de brand in onze surftown nog niet aan de orde was. Dat moet ik toch nog even vermelden. 

Op 1, 2 en 3 augustus was het Endless Summer Sports Festival gepland zoals eerder vermeld. We waren dus druk bezig geweest ons surfdorpje op Sint Jorisbaai helemaal op te pimpen en het werd mooier en mooier. Totdat, 2 weken voor het festival, alles in de as gelegd werd. Tot op de grond toe was nagenoeg alles afgebrand. Deze brand was aangestoken en we hebben nooit kunnen achterhalen wat er precies gebeurd is. We hadden dus nog 2 weken om alles weer op te bouwen. Dat hebben we voor het festival voornamelijk met tenten gedaan, maar inmiddels staan er weer hutjes en is het weer een heerlijke plek om te zijn.

Nou lieve mensen, nog een jaar de tijd om gezellig een vakantie te boeken naar Curacao! Wie weet tot ziens!

Foto's mei 2013 tot mei 2014 

Duurt lang!!

Zelf zeg ik het vaak: Duurt lang!! Maar nu ben ik er zelf schuldig aan. Ik dacht dat iedereen wel een beetje 'blogmoe' zou zijn. Weer verhalen over zon, zee en strand. Maar misschien is een half jaar toch wel een beetje erg lang om niets van je te laten horen. Hier dus maar snel weer een nieuw avontuur van Tinus en Nynus.

Pffff, waar begin je na zo'n lange tijd? 

Gelukkig heb ik de jaarlijks terugkerende evenementen zoals kerst op het strand, sinterkerst vieren tussen de palmbomen carnaval al eerder beschreven.

Laten we het bij ons 'dagelijks' leven houden.

Na mijn laatste bericht zijn we voor ruim 2 weken naar Nederland geweest. Ons nieuwe neefje Pijke moest natuurlijk bewonderd en geknuffeld worden. En daar hebben we van genoten! Maar wat was het KOUD in Nederland!! Dat was toch wel minder leuk! Dikke truien, sjaals en jassen werden overal vandaan getrokken, want we waren duidelijk niets meer gewend.

Tijdens deze vakantie waren we een jaar getrouwd. Stonden we tijdens ons huwelijk heerlijk in de zon en genoten we van een prachtige dag buiten, een jaar later stonden we te vernikkelen van de kou op het Noordwijkse strand waar geen ziel te bekennen was. Wat een contrast. 

Maar het was heerlijk om iedereen weer te zien, te knuffelen, bij te kletsen en al het Hollandse weer even goed op te snuiven. 

Ook hebben we hier weer bezoek gehad. Begin februari waren mijn ouders hier en ook Chiel en Annelien kwamen van het heerlijk Curacao genieten. Mijn vaders verjaardag en mijn verjaardag hebben we goed gevierd! Veel gedaan, gezien en genoten.

Martijn zijn ouders zijn daarna geweest. Net als de anderen ook al eerder op Curacao geweest, maar toch weer nieuwe ervaringen  omdat we nu in een ander gedeelte van Curacao wonen. Weer veel leuke dingen gedaan met elkaar en fijne weken gehad.

ook mijn nicht Anke was even op het eiland voor een bliksembezoek. Voor werkzaken vloog ze voor een paar dagen naar Bonaire en Curaçao en dus hebben we een avondje heerlijk bijgekletst onder het genot van een drankje en een pizza op Zanzibar. Een mooie locatie voor een kleine familiereünie.

We hebben een nieuw hondje. Op mijn werk vonden we op een gegeven moment een zwerfhondje, dus we belden CARF (een organisatie die deze hondjes opvangt en oplapt) en zij kwamen direct. Ik was onder de indruk van hun werk en wilde iets voor hen doen. Zij zochten nog ‘foster’ gezinnen om hondjes op te vangen zolang ze nog geen definitief thuis hebben. Wij vonden Jimmy toch al een poosje zielig zo alleen en besloten ons aan te melden hiervoor. We kregen Hazel. Een klein schurfterig mormeltje. Ze was gevonden in mundi bij Jorisbaai tussen bergen afval. Ze moest niets van Martijn weten, maar dat was eigenlijk na een dag al over. Ze heeft zich super snel aangepast en dankzij goede medicijnen en lekker eten weer een prachtig hondje geworden. We waren zo dol op haar dat we eigenlijk al snel wisten dat we haar niet meer weg konden doen. Nu hebben we dus 2 honden. We vinden haar erg lijken op Dobby van Harry Potter (zie foto’s) en overwegen nu een naamsverandering.

Martijn is druk met de voorbereidingen voor een nieuw evenement op het eiland. Hij heeft dit met een aantal vrieden bedacht en ze maken er iets moois van. Het gaat ‘Endless Summer Festival’ heten en het wordt een windsurf, kitesurf en mountainbike evenement worden. Het gaat pas plaats vinden in augustus, maar in mei tijdens het Hemelvaartweekend is alvast de aftrap. Dan beginnen we weer met de opbouw van het surfdorp op de Jorisbaai en worden er alvast wat kleine wedstrijden georganiseerd.

Ik ben begonnen met trainen bij een lokale volleybalvereniging. Het recreatief volleyballen op de marinebasis beviel me zo goed, dat ik meer wilde. Dus begon ik fanatiek aan de trainingen bij Hurricane. Twee keer in de week twee uur trainen op flink tempo. Af en toe werd ik gewoon misselijk van de inspanning, maar leuk dat het was! Helaas protesteerde dit oude lijf, precies op het moment dat de competitie van de A-klasse zou gaan beginnen. Ik had iets teveel van mijn bovenbeenspieren gevraagd en moet dus voorlopig mascotte zijn bij de competitiewedstrijden. 

We hebben na bijna 3 jaar op het eiland eindelijk gezwommen met een dolfijn, namelijk Papito. Hij is een van de therapiedolfijnen en we mochten met z'n tweeen met hem het water in en hadden ruim de tijd. Het was echt geweldig!
Een paar maanden geleden mocht ik ook samen met mijn collega's een animal encounter doen. Dit hield in dat we gingen snorkelen tussen de (grote) vissen en hier en daar nog wat grotere jongens voeren. Dat was ook een bijzondere ervaring. 

En dan nog het niet minst belangrijke nieuws, onze verlenging is inmiddels definitief! Martijn zijn functie is bekeken en er is gewikt en gewogen over hoeveel tijd het moet gaan kosten om alles over te dragen. Uiteindelijk heeft dit geresulteerd in een verlenging voor ons voor een jaar, dus we zitten hier nog op Curacao tot juli 2014. Mogelijk langer, maar dit hebben we nu zwart op wit!

Nog wat foto's om het afgelopen half jaar te illustreren.
Foto's