Home sweet home!

Na 2 weken klussen, uitpakken en opruimen zijn we aardig gesetteld in ons nieuwe huis. We genieten er elke dag van. Er moet nog best het een en ander gebeuren, maar dat gaat nu steeds met kleine beetjes tegelijk. De eerste dagen werkten we in een Nederlands tempo in huis en dat was niet zo slim. Zweten, zweten, zweten en om 20.00 uur uitgeput naar bed. Daar moest verandering in komen, dus nu wat rustiger aan. Martijn is overdag aan het werken en dan schuif ik wat met meubels, koop wat spullen die we nog missen, probeer het huis een beetje schoon te houden en zorg dat onze fantastische koelkast gevuld blijft.

Het vele thuis zijn begint zo langzaamaan toch een beetje te vervelen, dus ben ik op zoek naar een baantje. Er zijn veel mogelijkheden, maar het is allemaal ver rijden en verdient hooguit 8 gulden per uur. Dat is even wat anders dan in Nederland. Maar goed, iets te doen hebben is ook wat waard.
Dit weekend kreeg ik ineens een telefoontje van een stel hier verderop in de straat. Zij hadden via via gehoord dat ik werk zocht en zij zochten oppas voor de kinderen op donderdag en vrijdag. Vandaag ben ik even bij ze langs geweest en donderdag ga ik beginnen. Lijkt me erg leuk!

Af en toe ga ik even met een andere buurvrouw kijken bij een nestje puppies. Die zijn zooooooo schattig! (zie foto's) Misschien zit onze toekomstige waakhond er wel tussen!
Iedereen heeft hier een waakhond en dat maakt een wandelingetje door de buurt vrij lastig. Veel honden lopen gewoon los en dus is een stok handig om vervelende honden van je af te kunnen slaan. Liever met de auto dus....
Er zijn ook honden in de buurt die heel regelmatig blaffen. Als er vliegtuigen over vliegen (wat een aantal keren per dag gebeurd en dan echt vlak langs ons huis) gaan alle honden helemaal los. Het duurt even maar dan is de rust wedergekeerd. Het is wel eens vervelend, maar je went er aan.

Waar we verder een beetje aan moeten wennen is het verkeer hier. Links en rechts inhalen mag, knipperlichtgebruik is zeldzaam, voorrang is nooit vanzelfsprekend en soms staat er ineens iemand midden op de weg stil om even een praatje te maken met een bekende. Er wordt hier volop gebruik gemaakt van de claxon en dat is meestal om iemand te groeten of om aan te geven dat je even voor mag gaan. Of natuurlijk als je te lang stil staat voor het stoplicht, maar dat doen wij opgefokte Nederlanders ook altijd, dus dat is niets nieuws.

Het eiland is echt prachtig nu. Door de regen van de afgelopen tijd staat alles in bloei en is groen, dus prachtig om te zien! Ook onze tuin is mooi in bloei. Via de link hieronder kun je ons huisje en tuin bewonderen!
In en om het huis

Joehoe!!!!

Joehoe!!!!!!!!!!!!!! Gisteren is de container gekomen en ineens moesten we gaan haasten. Dat was wel gek. Vier weken afwachten en balen dat het zo lang duurde en ineens is daar dan dat telefoontje dat de container binnen een half uur voor de deur staat! Als een malle dus zoveel mogelijk spullen ingepakt en vertrokken.
De mannen zaten inderdaad al te wachten en konden dus gelijk beginnen. Halverwege begon het enorm te regenen en moesten ze even stoppen, maar al snel stonden al onze spullen binnen. Hoe bizar is het dat we in Nederland in de enorme hitte de spullen moesten inpakken en op Curacao alles in de regen naar binnen gebracht werd. Hoezo omgekeerde wereld!
Ik was zoooooooooo blij dat we in ons huis konden dat ik die grote grijns niet meer van mijn gezicht kreeg. Ook al zaten we in de zooi en moest er nog veel gebeuren, het maakte allemaal niets uit. Het feit dat we in ons eigen huis zaten maakte alles goed! We hebben de hoog nodige dingen uitgepakt en ook nog even het halve eiland over geracet om uit te checken bij Livingstone. Daarna heerlijk ontspannen gegeten bij Marcel en Ineke. Zo fijn als mensen even een maaltje klaar maken als je zelf alleen maar door wilt gaan met uitpakken en vergeet dat eten ook best handig is.
Volledig uitgeput zijn we daarna maar meteen gaan slapen (nadat we de zoektocht naar beddengoed hadden afgerond). De eerste nacht in een nieuw huis is altijd even wennen. De blaffende honden in de buurt en andere nieuwe geluiden hielden ons af en toe even wakker, maar al met al een goede nachtrust gehad.
Vandaag zijn we begonnen met dozen uitpakken. Eerst de keuken, want we konden niet eens een fatsoenlijke boterham smeren. Druipend van het zweet en tussen de klusjesmannen door manoeuvrerend (de garagedeur werd nog even snel gefixt) is dat hoofdstuk afgesloten.
Martijn is nu een koelkast aan het kopen (met ijsblokjes maker!!!!) en dan relaxen en voor het eerst koken in onze eigen keuken!!
Morgen verder met de woonkamer.

Geduld is en schone zaak

Helaas nog geen container, dus nog even relaxen op Livingstone. Ook geen straf, maar we kijken wel erg uit naar ons huisje. Nog even geluld….

We hebben wel een auto op de kop kunnen tikken via iemand van de marine . Een erg leuk klusproject voor Martijn want er hangt van alles los en kan een hoop aan opgeknapt worden!

Van de week zijn we naar de bioscoop geweest hier. Erg grappig. Iedereen kwam met dienbladen vol eten (pizza, hotdogs etc) en drinken binnen en ging uitgebreid dineren onder de film. De airco werkte goed en een vestje was geen overbodige luxe. Hebben we die toch niet voor niets meegenomen!

Gisteren zijn we naar een 80’s en 90’s party geweest op Zanzibar. Berget Lewis trad op en het zou een groot spektakel moeten worden. De drukte viel gelukkig mee en het optreden liet erg lang op zich wachten. Dat is op zich niet erg, want met een biertje op het strand en een muziekje er bij is het helemaal niet vervelend. Op een gegeven moment kwam er een man het podium op met een heel verhaal over ruzie met de band, problemen met de betalingen etc etc. Berget zou nog wel komen maar dan met een andere band bla bla. Nou, ze kwam, zong een paar liedjes, schreeuwde weet ik hoe vaak: ‘put your hands in the air’ en ging weer af. Wat een aanfluiting. Het feestje was ook al erg vroeg afgelopen en er was erg veel onvrede onder de feestgangers. Tja, het is Zanzibar en je betaalt flink voor de entree en je drankje en als het feest dan niets voorstelt worden mensen boos!

Maar ach, we hebben er het beste van gemaakt.

Acda en De Munnik

Vrijdagavond zijn we naar Mambo Beach gegaan om Acda en de Munnik te bewonderen. Eerst een drankje gedaan aan de bar waar we vervolgens de halve marine tegen kwamen. Erg gezellig om zoveel nieuwe mensen te ontmoeten!

De mannen waren erg druk met hun bier, dus zijn Patricia en ik begonnen aan onze missie om vooraan bij het podium te komen. Dat bleek erg gemakkelijk te gaan en met wat sorry zeggen en wat bekenden verder vooraan aan te spreken stonden we in no time bij het podium. Het scheelde niet veel of we konden ze aanraken! Hieronder staat een link naar de foto's en een kort filmpje.
Foto's Acda en de Munnik

Film

Jeeeeeee! Missie ‘spekkie webu’ is geslaagd en het was inderdaad de moeite waard. Heerlijk, dat gaan we vaker eten!

Gisteren zijn we naar Mambo beach geweest om film te kijken. Was weer een hele aparte ervaring. Vorig jaar op vakantie hadden we dat al eens gedaan en dat was goed bevallen. Dus wij hadden ons geïnstalleerd in de grote kussens, lekker film kijken onder de sterren hemel!

In de pauze even een drankje gehaald en tot mijn verbazing stond er een oud collega van de skischool in Gerlos achter de bar! Heel apart! Even geklets en toen weer verder film kijken. Maar dat ging dus mooi niet door! Ze hadden een dvd speler die niet voor en achteruit kon spoelen en in de pauze hadden ze de film op stop gezet. Konden ze na de pauze dus niet meer doorspoelen naar de tweede helft en hield het hele verhaal op. Sorry mensen, de film is afgelopen…….

De tweede werkweek is begonnen

Martijn is aan zijn tweede werkweek begonnen. De eerste was druk, vermoeiend en leuk. Veel nieuwe mensen, veel nieuwe indrukken en veeeeeeeel informatie. Maar heeft het er al goed naar zijn zin. 
Vandaag had hij alweer veel afspraken staan om bij bedrijven langs te gaan om kennis te maken, dus ook alweer druk druk druk. Tussendoor even naar ons huis om even alles langs te lopen nu de vorige bewoner er uit is en de huisbaas er aan de slag gaat.


Als lunch eten ze bij de marine vaak 'spekkie webu'. Dat is een broodje uitgebakken spek met ei. Schijnt erg lekker te zijn, dus ik moest het ook proberen vond Martijn. Wij van de week dus op pad om bij de plaatselijke snèk een spekkie webu te halen. Nou, dat is dus nog niet gelukt, want eerst moet je goed zoeken wat een goede snèk is (kleine huisjes langs de weg met een klein betralied raampje) en dan moeten ze het nog hebben. Overal waar we kwamen was het op, dus kwamen we uiteindelijk bij de mac Donalds uit waar ze ook geen verkeerde burgers hebben, maar het is geen spekkie webu!

Verder van de week maar eens op pad geweest. Martijn was met de auto naar het werk, dus met de bus naar Punda samen met Ineke (de vrouw van een collega van Martijn die hier ook nog op het resort zit) en haar twee zoons Bart en Rik. Een beetje rond gekeken in de stad, geluncht, fruit gekocht op floating market (zie foto’s) en toen weer terug met de bus. Helaas hadden we die net gemist en moesten we 1,5 uur wachten op de volgende! Toen hebben we toch maar even Martijn gebeld of hij ons uit zijn werk even op kon pikken. Gelukkig kon dat!

Afgelopen weekend heerlijk rustig aan gedaan. Naar het strand geweest (mooie beestjes gezien, zie foto’s), lekker uit eten geweest en gedoken. Dat was wel weer super gaaf! Met een instructeur op pad gegaan, want het was voor ons allebei een jaar geleden dat we gedoken hadden. Het was prachtig onder water. We kwamen zelfs nog een standbeeld van Neptunes tegen! Waar is je onderwater camera als je hem nodig hebt???

We zijn ook nog even op pad geweest om kleding te kopen. Bij verschillende shopping centres rondgelopen met prachtige namen (Suikertuintje en Bloempot bijvoorbeeld!). Geen kelding gevonden, maar wel kaartjes voor Acda en de Munnik gescoord!!! Vrijdag op Mambo dus meebleren met ‘ik ben mezeluf niet of al die jaren nooit geweest’ en ‘het regent zonnestralen’ en nog veel meer! Zin in!!!
Foto's

Einde vakantie

Van de week zijn we in ons nieuwe huis geweest. Het is prachtig! Ik ben in mijn hoofd al helemaal bezig met de inrichting. We hebben erg veel zin om er in te gaan, maar we moeten nog even wachten. Geduld is een schone zaak.

Over de teleurstelling van gisteren (voetbal) ga ik maar niet te veel uitweiden. Wat was het jammer……

Onze eerste ‘normale’ dag vandaag. De vakantie is voorbij en Martijn is begonnen met z’n nieuwe functie. In z’n nieuwe blauwe uniform is hij vanmorgen om half 7 vertrokken. Ik was nog te slaperig om een foto te maken van mijn man in pak, maar dat komt nog!

Voor mij is het natuurlijk nog steeds een beetje vakantie, want we zitten nog steeds op het resort.

Vanmorgen ben ik mijn dagelijkse baantjes gaan zwemmen en de poolboys waren nog druk aan het schoonmaken. Ik vroeg netjes of ik al kon gaan zwemmen. “Maar natuurlijk mevrouw. U bent onze vaste gast iedere ochtend!” was de reactie. Jeeeee, ik word herkend vanwege een sportieve bezigheid. Goed bezig!

Inmiddels ook mijn eerste aanvaring met vervelende beestjes gehad. En dat in het zwembad! Ik zwom zo tegen een kakkerlak aan. Getver! Al mijn moed verzameld (ik hou niet zo van beestjes….) en hem netjes op de kant gezet. Rustig gebleven en doorgezwommen. Zwem ik bij het volgende baantje weer tegen zo’n beest aan! Toen begon het wel te kriebelen. Ik voelde overal beestjes! Heb in record tempo mijn 30 baantjes gezwommen en toen snel het water uit! Brrrrr!

Straks ga ik met de bus naar de supermarkt, want we hebben nog maar 1 auto en daar is Martijn mee op pad.

Veel verder reikt mijn taak als huisvrouw nog niet, want dat doen de schoonmaakster hier nog. Dus vanmiddag maar even lekker een boekje lezen ofzo.