Helemaal thuis in ons nieuwe huis

Van de week werd ik er subtiel op gewezen dat mijn laatste bericht van april was, dus het is de hoogste tijd voor een nieuw bericht.

We zijn inmiddels verhuisd. De verhuisperiode was heftig en druk. We kregen de laatste week van april de sleutel en zijn meteen aan de slag gegaan. We wilden voor de Curacao Windsurf Challenge klaar zijn, omdat Martijn daar al zijn tijd voor nodig zou hebben. Dus hadden we in totaal een krappe 3 weken. We zijn direct met spullen heen en weer gaan rijden. Ieder ritje naar werk of vrienden was met een volle auto. In de tussentijd ieder vrij uurtje in het nieuwe huis aan het poetsen, want ook dat moest nog helemaal gebeuren. Toen ons oude huis steeds leger werd moesten we daar aan het klussen, want er moest nog een erg veel gebeuren voor we er definitief uit konden. En zelf na al dat harde werken was de overdracht van het oude huis nog even een klein drama. Ik zal er niet te veel op ingaan, maar laten we zeggen dat de gemoederen hoog opliepen toen niet alles exact zo ging zoals de huisbaas graag had gewild. Martijn heeft de gesprekken met de beste man gevoerd, want ik heb daar niet het geduld voor en ze zijn er uiteindelijk uitgekomen. Er ging nog flink wat werk in zitten om de tuin en de muren zo te krijgen dat hij tevreden was! Maar daar zijn we vanaf. Met de nieuwe huisbaas tot nu toe nog geen problemen gelukkig!

Het nieuwe huis bevalt echt super goed! We genieten van deze nieuwe plek. De porch is heerlijk ruim en dat op zich is al genoeg om van te genieten. De buurt bevalt goed, heerlijk rustig en dicht bij de baai, naar het werk is het korter rijden en we hebben aan beide kanten (een straat verder) vrienden wonen. Zelfs op loopafstand!! 

En dan waren er nog de weekenden waarin er volop geklust werd op de baai. De Jorisbaai, waar wij altijd surfen moest helemaal klaar gemaakt worden voor de Windsurf Challenge. Zoals de foto’s eerder al lieten zien werd er van alles gebouwd en maakten de mannen zich er zeker niet makkelijk vanaf. 

We hadden dus een paar heftige weken. Voor de Challenge waren we wel helemaal verhuisd en het inrichten kwam op mijn schouders, want vanaf dat moment waren de voorbereidingen voor de Challenge in volle gang. Martijn en Ed hebben een week in een hangmatje op de baai gebivakkeerd. Het werd er steeds mooier, grootser en langzaamaan kwam er security, een container voor de surfspullen, een aggregaat en nog veel meer. Het werd een echte surftown.

De dagen van de Challenge waren super. Er was wind, dus er werd volop gesurft. Martijn deed mee, dus hij was ook op het water te vinden. Helaas hadden al het klussen, verhuizen, sjouwen en bouwen hun tol geëist en moest hij het na 1 dag meedoen voor gezien houden. Zijn rug deed het niet meer. Nu was er genoeg te doen vanuit de organisatie dus hij hoefde zich niet te vervelen, maar het is wel heel zuur als je een evenement waar je zoveel werk in hebt gestopt en waar je al tijden naartoe leeft moet opgeven.

Op dit moment is hij dat dubbel en dwars aan het inhalen. Hij is samen met Ed en nog een aantal surfers van Curacao naar Aruba voor een vergelijkbaar evenement, de High Winds. Een week lang surfen en 's avonds gezelligheid. Ze hebben al dagen van veel wind en van weinig wind gehad, dus lekker veel afwisseling. Onderaan dit bericht staat een link naar de pagina van de High Winds. 

Verder zijn we ook nog gewoon aan het werk. 

Bij de marine zijn ze druk met bezuinigingen en hebben ze bedacht dat Martijn zijn functie maar wegbezuinigd moet worden. Niet echt motiverend natuurlijk. Het laatste woord is er ook nog niet over gezegd. Ze twijfelen nu of dit alles wel binnen een jaar lukt, dus mogelijk plakken ze er een jaar aan vast. Nog veel onduidelijkheid dus. Ook voor ons is er dus nog niets duidelijk over een eventuele verlenging. Gewoon geduld hebben en afwachten voorlopig.

Gelukkig vindt Martijn zijn werk nog wel leuk en gaat hij gewoon door. We horen vanzelf wat ze allemaal van plan zijn. 

Ik ben meer gaan werken. Ik werkte 20 uur en vond dat toch wel een beetje weinig. Hoe heerlijk het leventje hier ook is, 20 uur werken is niet echt genoeg. Voor mijn werk had ik te weinig uren om nieuwe projecten aan te kunnen nemen en voor mezelf had ik net teveel vrije tijd om te kunnen denken: 'he lekker een dagje vrij'. 

Bij de beoordeling van mijn eerste jaar kreeg ik te horen dat ze eindelijk geld hadden om mij meer uren te geven, namelijk 32 uur en ik werd front office supervisor. Dit houdt in dat ik meer verantwoordelijkheden heb, de stagiaire begeleid en moet zorgen dat voor de receptie alles geregeld is. Dus roosters, kas, vergaderingen etc. Erg leuk!

We hebben met het hotel voor het tweede jaar op rij de zoover award gewonnen! Weliswaar waren we vorig jaar eerste en dit jaar 5^e van het Caribisch gebied, maar het is toch weer een prestatie. 

Nu leven we toe naar onze vakantie in Suriname. In augustus gaan we 10 dagen! Eindelijk echt op vakantie! Eigenlijk nog een beetje onze honeymoon. De bedoeling is om in ieder geval een dag of 4 een trektocht door de jungle te gaan maken en verder het liefst zo veel mogelijk zien. 

Nog even geduld.....

Foto's Challenge, huis & Dolphin Suites

Aruba High Winds 

Videoclip Diverse Sauzen - Rollen over dit eiland 

Bijna......

We gaan verhuizen. Al een poosje stond het lange rijden vanaf Grote Berg naar eigenlijk al onze bestemmingen ons tegen. Ons werk, een groot deel van ons sociale leven en natuurlijk de Jorisbaai voor het surfen bevinden zich allemaal aan de andere kant van de brug en het kost ons elke dag dus veel reistijd.

Dus besloten we te gaan verhuizen en al vrij snel hadden we een leuk huis in Santa Catharina op het oog. Dat dit huis zich praktisch bij de ingang van de Jorisbaai bevindt kan natuurlijk geen toeval zijn.

Deze week krijgen we de sleutel en kunnen we beginnen met het verhuizen. Per 1 juni moeten we uit ons huis op Grote Berg zijn, dus we hebben even de tijd. Al willen we eigenlijk half mei over zijn, want  op 16 mei start de Curacao Challenge. Een jaarlijks terugkerend surfevenement, waarvan Martijn in de organisatie zit. Dit kost hem veel tijd en we zullen die 4 dagen voornamelijk op de baai doorbrengen waarschijnlijk. Wel zo fijn als we dan ook in de buurt wonen.

Afgelopen weekend zijn we druk geweest met het opbouwen van de surftown. De komende weken zal er nog wel wat meer werk in gaan zitten, maar we zijn dit weekend een aardig eind gekomen. Er zijn weer een hoop nieuwe projecten opgepakt. Daarnaast zijn ook oude projecten opgeknapt of uitgebreid. Het wordt echt heel gaaf!

Ik ben inmiddels ook echt begonnen met surfen. Ik kon natuurlijk niet achterblijven bij al dat surfgeweld en had hier en daar al wat uitgeprobeerd. Met wat tips van de surfers op Jorisbaai kon ik al op de plank blijven staan en een beetje heen en weer varen, maar veel verder kwam ik niet. Les van je eigen man blijkt niet zo ideaal te zijn (dan druk ik me nog zacht uit), dus heb ik samen met een collega les genomen bij de surfschool Windsurfing Curacao. Ik had het nooit gedacht, maar ik ben verslaafd!!

En dan hadden met met pasen nog een mazzeltje. Ik sloeg voor het eerst sinds tijden weer eens de krant open en zag een grote foto van Herman den Blijker. Nou is Herman mijn grote held en ik wilde altijd al graag een keer in een van zijn restaurants eten. Dat was in Nederland nooit gelukt helaas. Maar nu was Herman op het eiland voor, naar men zegt, een nieuw rtl4 programma over weer een nieuw restaurant op Curacao. Omdat hij er toch was heeft hij een avondje koken ingepland met de chefkok die hij 2 jaar geleden heeft uitgezocht voor Papagayo Beachclub in het programma 'Enkele reis paradijs'.
Het was echt een geweldige avond. Heerlijk eten met heerlijke wijn. Het voelde zo luxe!!
Toen Herman ging poseren met het personeel, maakten wij van de gelegenheid gebruik voor ook wat leuke kiekjes.
 Deze en andere foto's en filmpjes

December en januari

We hebben de feestmaanden weer achter de rug en alles begint weer in een normaal ritme te komen.
Na de bruiloft vielen we al bijna direct in de Sinterklaas perikelen, Kerst volgde veel te snel en ineens was het 2012! We hebben wel super leuke dagen gehad. Kerst op het strand en oud en nieuw op de Jorisbaai. We hebben genoten.
Toch waren het rare weken. Het weer was volledig omgeslagen. Mooie dagen wisselden regenachtige en grijze dagen af. Voor mij af en toe lastig omdat voor mij het gemis van familie en vrienden rond de feestdagen even heel heftig is. Zeker nu we zoveel mensen weer om ons heen gehad hadden was het extra aanwezig. Maar gelukkig vielen de feestdagen niet (letterlijk) in het water zoals vorig jaar en hebben we heerlijk kunnen genieten!

Nu alles weer ‘normaal’ is pakken ook wij ons gewone leventje weer op. Martijn is een weekje vrij geweest vanwege een overschot aan vakantiedagen en hij is lekker aan de klus geweest.
Ik heb een drukke periode achter de rug op het werk vanwege wisselend personeel, maar ik geniet er nog steeds volop van! Ik krijg steeds meer taken en verantwoordelijkheden en ga het daardoor ook steeds leuker vinden. Door de vele wisseling van personeel moest ik veel late diensten werken. Op zich niet erg, maar toen ik weer een vroege dienst draaide merkte ik hoeveel fijner dat is. Ik had de ritjes op de vroege ochtend gemist en de lange dag die je hebt als je zo vroeg begint.
Wel gek is dat ik nu in het donker naar mijn werk rij. Geen zonsopgang meer halverwege helaas. Dat veranderd wel weer, maar het is nu even net als in Nederland in het donker opstaan en naar het werk.

De laatste weken vinden wij het hier op het eiland koud. In Nederland verklaart men ons voor gek, want als we er dan bij vertellen dat de laagst gemeten temperatuur 23 graden is en het in Nederland -10 is, mogen we zeker niet klagen. Maar de ‘kou’ houdt voor ons in dat we een lange broek aan hebben, ’s avonds vaak lange mouwen en sokken aantrekken en soms zelfs binnen zitten. Helemaal niet vervelend koud dus! We moeten ons er alleen wat vaker bewust van zijn dat als we ergens heen gaan, we een trui of een vestje mee moeten nemen.

Martijn en ik hebben allebei meegedaan aan de swim for the roses. In Nederland is er geloof ik alleen the ride for the roses, hier hebben we de walk, swim en ride for the roses. Je kunt zelf kiezen aan welk onderdeel of onderdelen je mee doet. Inschrijven kost 15 gulden en al het inschrijfgeld gaat naar de kankerbestrijding.
Ik ben gaan zwemmen. 2,7 km op open zee van Zanzibar naar Mambo. Martijn en een groep vrienden zeiden al steeds dat ze dan op de surfplank of in de kano mee zouden gaan om ons te ondersteunen. Uiteindelijk kwam het idee om te gaan suppen. Dat is Stand Up Paddeling, wat inhoudt dat je op een grote surfplak rechtop staat en jezelf met een lange peddel voortbeweegt. Behoorlijk zwaar.
Ze mochten zich ook officieel inschrijven en zouden dan gerekend worden als vrijwilligers. Ze moesten in de buurt van de achterblijvers blijven en met de laatste mee naar de finish. Dat was helemaal vermoeiend, want ze moesten behoorlijk hun best doen om niet te snel te gaan. Ze moesten rondjes varen als ze te ver voor lagen en af en toe een drenkeling rust bieden op de surfplank. Martijn had een man op zijn plank die het zwemmen niet meer volhield, maar vervolgens zeeziek werd op de plank. Toch maar weer zwemmen dan.
Ik was in een uur en een kwartier binnen en was behoorlijk trots op deze prestatie. Erg leuk om te doen!

Op het eiland zijn de voorbereidingen voor het carnaval in volle gang. En nee, dan worden er geen biertenten opgezet en trekt niet iedereen zijn verpleegstersuniform of clownspak uit de kast, maar er worden tribunes opgebouwd en er is een tumba festival bezig om HET carnavalsnummer te kiezen. De tumba is een muziekstijl uit de slaventijd. Er werd op landbouwwerktuigen en zelfgemaakte trommels muziek gemaakt. Tegenwoordig worden natuurlijk goede instrumenten gebruikt en er wordt volop vrolijk gedanst en gezongen. Dagen lang kan iedereen zijn of haar nummer ten gehore brengen en het beste nummer is dan het carnavalsnummer van dit jaar.
Praalwagens worden gebouwd en kostuums gemaakt. Het houdt de gemoederen aardig bezig.
Dit weekend begint het carnaval met de paardenparade en daarna is er verdeeld over 2 weken nog kindercarnaval, tienercarnaval, ouderencarnaval, de Gran Marcha (grootste carnavalsoptocht voor volwassenen), Marcha di Banda’bou (parade aan onze kant van het eiland), de Marcha di Despedida (afscheidsoptocht) voor kinderen en de Marcha di Despedida voor volwassenen.
Stoeltjes en banken worden al weken aan kettingen langs de route gezet. Iedereen probeert een mooi plekje te veroveren om de optocht goed te kunnen zien. Sommigen bouwen tribunes op hun eigen stukje grond en verkopen dan zitplaatsen. Anderen slepen een koelbox mee en proberen op de dag zelf nog een mooi plekje te veroveren. Vaak kun je voor een flesje whisky en/of een bijdrage nog een prima plekje krijgen. Wij horen bij die laatste groep. We zien wel wat er op ons pad komt.

Foto's 

De bruiloft

Ik zou bijna het blog van vorig jaar kopiëren en opnieuw posten, want deze decembermaand lijkt tot nu toe erg veel op die van vorig jaar. Sinterklaas kwam en ging, kerst komt eraan en dat zie je overal, alleen je voelt het niet. Met een temperatuur van 30 graden ‘Let it snow, let it snow, let it snow’ op de radio horen blijft toch vreemd.

Verder hopi awa! Vanaf eind november hebben we enorm veel regen gehad. Vorig jaar was het nog een stukje erger, maar we hebben er nu wel weer genoeg van.

Ik heb het nu ook kouder dan vorig jaar. Waarschijnlijk omdat we inmiddels goed aan de warmte gewend zijn is de gevoelstemperatuur veel koeler is zodra het kwik een paar graden daalt. Ik heb zelfs al een avond in een lange broek, een trui en sokken gezeten. Alleen de warme chocolademelk melk met slagroom miste nog!

Maar goed, we mogen niet klagen, want wat hebben we fantastische weken achter de rug. 3 weken lang hebben we kunnen genieten van 26 familieleden en vrienden die naar Curacao gekomen waren voor onze bruiloft! En daarvoor waren Sipke en Denise hier al geweest op huwelijksreis, dus in totaal 5 weken volop genoten!

Wat was het heerlijk om iedereen weer te zien. Af en toe was het gewoon onwerkelijk, want als we een drankje ging doen bij Wet en Wild leek het net of we in de kroeg in Delft stonden! Heerlijk om ons leventje met zoveel mensen te kunnen delen en met elkaar zo te genieten.

De dag van de bruiloft brak aan en we hadden super veel mazzel met het weer. Het was een stralende dag. Op van de zenuwen begon de dag voor mij vroeg, want voordat Martijn mij om half 10 kwam ophalen moest er nog een hoop gebeuren. Gek genoeg viel die dag wel ineens alle spanning van me af. Ik was de dagen, weken misschien zelfs wel, voor de bruiloft zo verschrikkelijk gespannen. En die ochtend viel dat allemaal weg. Behalve toen Martijn voor de deur stond. Dat was toch wel even heel erg spannend.

Daarna zijn we foto’s gaan maken en vooral daarbij hadden we geluk met het weer. We hadden een tijdschema, maar daar begonnen we op z’n Antilliaans aan en kwamen dus overal te laat. Maar dat had wel als resultaat dat we steeds net voor of net na een bui op locatie aankwamen. En vanaf de aankomst bij Landhuis Ascencion, waar we de rest van de dag door brachten, was het droog en zonnig.  

Voor het burgerlijk hadden wij Maria gevraagd. Een hele lieve Antilliaanse vrouw die we hier hebben leren kennen en die samen met een ambtenaar van de burgerlijke stand huwelijken mag doen. Ze deed het erg leuk. Warrig, vergat zelfs een deel van de geloften (bij beide op hetzelfde punt) en ging aan het einde nog even door met haar speech omdat ze een stukje vergeten was, maar dat maakte het juist lekker los en ongedwongen.

Judith en mijn vader deden de kerkdienst. Dat was zo bijzonder! Heel persoonlijk en warm.

Tijdens de champagne toast vertelde mijn moeder over mij van baby tot bruid. Het meest opvallend vond ik een gedichtje dat ze voorlas dat ik geschreven heb toen ik op de basisschool zat:

Droom jij ook van zonneschijn,

Lekker luieren aan het strand,

In het zand,

De wind voelen door je haren,

Dat is pas leven,

Dat is fijn.

Het diner was een combinatie van bekende ‘westerse’ en Antilliaanse gerechten.

Martijn zijn vader opende het diner met een mooie speech.

Tijdens het eten hadden we muziek van Quartetto Classico i Romantico. 4 Antilliaanse mannen die prachtig zongen en muziek maakten.

’s Avonds na het diner barstte het feest los en kwamen de vrienden van Curacao er bij. We begonnen met een brassband om de boel even goed te openen. Martijn gaf nog even een showtje weg toen hij gevraagd werd met ze mee te trommelen en een act mee te doen. Iedereen stond er van te kijken. Zonder problemen!

Daarna de Antilliaanse band ‘Loading’. Heerlijke muziek en er werd flink gedanst!

Helaas kwam er, veel te snel voor ons gevoel, een einde aan de avond.

Alle clichés zijn waar. Zoveel mensen hebben tegen me gezegd: ‘Die dag staal je’, ‘Geniet ervan want het is voorbij voor je er erg in hebt’, ‘Veel dingen zul je pas zien op de foto’s en film omdat er veel langs je heen gaat’ etc etc. Het klopt allemaal! De dag vloog voorbij, maar we hadden ons de hele bruiloft niet beter kunnen wensen!!!

Nu is het normale leven weer begonnen. We zitten weer in een normaal ritme en zijn weer volop aan het werk.

De feestdagen komen er weer aan dus we zijn weer aan het plannen. We doen weer een poging voor een BBQ op het strand met kerst. Vorig jaar viel dat letterlijk in water vanwege de regen, maar we proberen het gewoon opnieuw!

Lieve mensen, allemaal bedankt voor jullie lieve berichten, telefoontjes, kaartjes of aanwezigheid op onze bruiloft en voor iedereen alvast:

Bon pasku i feliz ana nobo!

Foto's van de bruiloft 

Een nieuw avontuur van Mout en Nijntje

Bon dia allen!

Hier weer een nieuw avontuur van Mout en Nijntje. Dit keer Mout en Nijntje op reis!

Afgelopen week zijn we 3 dagen op Aruba geweest. Martijn moest voor zijn werk daar zijn, want hij is naast voor Curacao ook verantwoordelijk voor de computertechnische zaken op de kazerne van Aruba en Sint Maarten. Ik was 3 dagen vrij, dus we hebben een extra ticket geboekt en er een mini vakantie van gemaakt. 

Dinsdagochtend om 7 uur vlogen we met Insel Air naar Aruba (wel met 1,5 uur vertraging, maar dat is normaal). Dus we waren al vrij vroeg in ons hotel en gelukkig konden we direct de kamer in. Het hotel bleek (had niemand ons verteld) het oude ‘Marine Verlof Centrum’ te zijn. Inmiddels is het door de marine bij anderen in beheer gegeven en dus een commercieel bedrijf geworden, maar alles ziet er nog uit als het MVC. Het bordje hangt er zelfs nog. Luxe is dus anders, maar wel erg grappig. De kamer was prima en het eten goed en meer heb je niet nodig.

Martijn is direct met zijn collega mee gegaan naar de kazerne en ze hebben mij ergens langs het strand uit de auto gezet, zodat ik het eiland een beetje kon gaan verkennen. Ik ben langs de kust gaan lopen en de hotels eens bekeken die daar allemaal aan het strand staan. Wat een overdaad aan luxe. Het Hyatt, Marriott, etc etc. Na een flinke wandeling kon ik mijn kleding zo ongeveer uitwringen, dus even terug naar de airco. Wat me inmiddels wel opgevallen was, is dat Aruba een heel ander eiland is dan Curacao. Het straatbeeld is netter en opgeruimder, de wegen zijn beter, er zijn veel meer winkels, restaurants en terrasjes en er is een langgerekt zandstrand langs de gehele kust en er wordt geen entree gevraagd. Geen kleine losse baaitjes zoals op Curacao.

Wat ons ook opviel, zeker toen we ’s avonds in het ‘High rise’ (het hotel gedeelte waar ik die ochtend ook geweest was) wat gingen eten, is dat er veeeeeeeeeeeel Amerikanen op Aruba zijn. Alles is gericht op de Amerikaanse markt.

De tweede dag een heerlijke strand dag gehad. Het gekke was dat je op dat strand een kanon af kon vuren!

Al met al hebben we ontzettend genoten. De laatste dag hebben we met z’n tweeen het eiland rond gereden en lekker toeristisch gedaan. Het gedeelte dat we toen gezien hebben leek wel weer erg op Curacao. Erg mooi en helemaal ontspannen. We hebben afgesloten met een middagje strand en ’s avonds laat met het vliegtuig weer naar huis. Dat was een leuke ervaring!! Een propellervliegtuigje voor 15 man waarbij je vanuit je stoel mee kon kijken in de cockpit!! Helemaal leuk en ook wel een beetje spannend!  

Verder is nog leuk om te vermelden dat we druk bezig zijn met onze cursus Papiamento. Huiswerk maken is nog een struikelblok, maar we proberen zoveel mogelijk in praktijk te brengen. Gewoon durven en doen is het toverwoord volgens de juf.

Martijn werd op Aruba al in het Papiaments aangesproken, maar of dat door zijn vloeiend Papiaments of door zijn donkere kleurtje kwam laten we even in het midden.

De voorbereidingen voor ons huwelijk zijn in volle gang. Bijna alles is nu rond. Nu maar wachten op de eerste gasten uit Nederland. We kijken er erg naar uit!

Dan nu nog wat leuke kiekjes. Martijn heeft een fotocursus gedaan, dus daar wat plaatjes van, wat mooie luchten boven Curacao en natuurlijk onze avonturen op Aruba.

Klink hier!!

Ayoooooooo!!

Het zijn de kleine dingen....

Iedere keer schrijf ik over de bijzondere dingen die we hier meemaken. Dit keer even anders. Dit keer ga ik schrijven over de gewone dingen die het leven hier zo leuk maken. Uiteindelijk zijn die ook weer heel bijzonder!

Sinds mijn nieuwe baan heb ik ontdekt hoe leuk en apart de vroege ochtend hier is.

Om 6.15 uur (uiterlijk) stap ik in mijn auto om naar m’n werk te rijden. Ik begin om 7 uur, maar vanaf half 7 is het zo druk op de weg, dat het file rijden is. Tja, er gaat maar 1 weg van onze kant naar de andere kant en dan heb je weinig keuze. Dus om 6.15 uur vertrekken Martijn en ik en dan zijn we de files voor.

Onze espresso machine is een jaar na de verhuizing eindelijk gemaakt, dus zet ik altijd 2 kopjes koffie in mijn fijne DE warmhoudmok (Juut, jaren geleden kreeg ik hem van je en nog steeds eens succes!!!) en die drink dan onderweg fijn op.

Langs de weg staan overal kindertjes te wachten op de schoolbus. Allerlei kleuren schooluniformen door elkaar heen. Ja, de kinderen zijn er ook vroeg bij hier. De scholen beginnen al om 7.15 uur en is om 12.30 uur alweer afgelopen. Veel langer is het niet uit te houden in die schoolgebouwen! Ze moeten dus vroeg langs de kant van de weg staan, want de schoolbus moet nogal wat kindertjes oppikken!!

En dan het volgende staaltje geweldig Curacao. In Nederland staan er kranten op de stations, want veel mensen nemen het openbaar vervoer, in New York zie je overal krantenstands op plaatsen waar mensen langs wandelen op weg naar de metro e.d. (als ik de films en series mag geloven) en op Curacao staan er mannetjes bij de stoplichten. Tja, bijna iedereen pakt hier de auto naar zijn werk. Ten eerste omdat het vaak redelijk ver rijden is en ten tweede omdat fietsen geen optie is. Tenzij je het gevaar graag opzoekt of net zo snel kan fietsen als de auto’s.

Alle auto’s komen langs het stoplicht en staan daar vaak wel eens een poosje stil, dus een ideale plek om kranten te verkopen. Ook als het stoplicht op groen staat gaan mensen vrolijk stil staan voor een krantje, maar het gaat allemaal nog best snel. Het levert wat oponthoud op, maar dat is geen probleem, want het is nog redelijk koel rond die tijd, dus met de raampjes open en een kopje koffie in je hand is het prima vertoeven op de weg.

Na een minuut of 10 komen we dan een vrolijk oud mannetje tegen die iedere dag trouw langs de kant van de weg staat (vlak bij het bejaardentehuis waar hij woont denken wij) en steekt zijn duimen op naar iedere auto. Alleen op zondag heeft hij een rustdag.

Eenmaal op mijn werk is het ook genieten. De dagelijkse dingen, maar ook regelmatig kinderen die gewoon even een praatje komen maken. Het is iedere keer weer hartverwarmend als er gezinnen weg gaan en vertellen hoe fantastisch ze het hebben gehad! Vandaag kreeg ik een dikke knuffel van een jongetje uit Oostenrijk die iedere ochtend even kwam kletsen. Hij was echt verdrietig dat de vakantie voorbij was!

En hoe heerlijk is het om tijdens de lunch even naar de buren te lopen. Onze buren zijn de dolfijnen van het Sea Aquarium. Mijn collega's en ik eten dan even een broodje en genieten van de zoveelste dolfijnshow. Het blijft leuk en bijzonder.

Om te zien wat de mogelijkheden voor onze gasten zijn mogen wij hier en daar ook meekijken. Dus een therapiesessie met dolfijnen bijwonen en bijvoorbeeld mee duiken met een speciale duik voor mensen met een beperking. Dat er zoveel mogelijk is heb ik nooit geweten. Heel bijzonder.

We zijn inmiddels een jaar op het eiland en genieten nog elke dag!

Natuurlijk ook weer wat Foto's

Volop zomer

Het is weer volop zomer op Curacao. Nou is het dat altijd natuurlijk, maar de temperatuur kruipt steeds meer omhoog en de wasmachine draait overuren, want het is weer voor minimaal 2 setjes kleding per dag.

Het orkaanseizoen is begonnen. Wij merken er gelukkig niet al te veel van. Af en toe een flinke bui, maar dat vinden de plantjes heerlijk!!! Vooral onze kokospracht geniet van al dat water. Er lijkt geen einde te komen aan de kokosnoten!

Verder merken we dat het orkaanseizoen begonnen is aan de wind. Als er een orkaan of flinke storm ergens om ons heen raast, pikt ie al onze wind in. En windstilte is geen pretje. Dan nestel ik me zodra het kan op de porch en beweeg ik zo min mogelijk. En zelfs dan is het nog zweten geblazen! Gelukkig onderhoudt Martijn ons zwembadje erg goed (de 4^e lekkage is inmiddels verholpen) en kunnen we voor de nodige verkoeling in het zwembad plonzen.

En dan na een paar dagen komt de wind terug en is het weer prima uit te houden. En als het dan flink gaat waaien gooit Martijn zijn surfplank op het dak en dan in volle vaart naar Jorisbaai om te surfen. Hij heeft laatst voor het eerst meegedaan aan een wedstrijd. Met de blaren op zijn handen kwam hij van het water en helaas niet gewonnen, maar hij heeft het mooi wel gedaan!!

Verder hebben we nog wat dierenvrienden in en om het huis. Jimmy groeit nog steeds en blijft een lieverd.  

Op de porch hadden we een bijennest, die we gelukkig op tijd weg wisten te halen en in de schuur een maribombanest. Heel apart om te zien hoe ze dat maken. We hebben het nestje maar laten zitten, want we hadden er geen last van en inmiddels zijn alle beestjes uitgevlogen en is de rust wedergekeerd.

We hebben in mei de Caribische Vlootdagen gehad. Gezelligheid en veel schepen. Zelfs de onderzeeër ‘de Dolfijn’ had de tocht naar Curacao gemaakt en trok veel bekijks! Om er op te kunnen moest je 3 uur in de rij staan, dus wij hebben hem alleen maar van de buitenkant bewonderd.

’s Avonds speelde de band Vibe samen met Barry Hay van de Golden Earring. 

En Femke was gezellig op bezoek. Zij heeft hier 3 maanden gewoond en moest helaas weer terug naar NL. Maar nu was ze dus even terug voor een lange vakantie. We zijn een paar keer op pad geweest met de Jeep en hebben lekker aan het strand gelegen. Tijdens het snorkelen hebben we een prachtige octopus gezien die zich vast gezogen had aan een Conch (koningsschelp). Het vlees van die conch hebben we trouwens ook nog gegeten bij Jaanchies. Erg lekker!!

Verder heb ik met een stel meiden heerlijk sushi gegeten voor de verjaardag van Moon. Met stokjes eten is toch nog best lastig!

Begin juni is Martijn met een hele groep gaan abseilen van de Julianabrug. Dat was een heel avontuur, want je mag normaal gesproken niet eens te voet op de brug komen.

Door een luik in de brug kwamen ze in de stalen constructie van de brug terecht en konden zo naar het juiste punt lopen. Door een rond luikje in de zijkant van de brug gingen ze aan een touwtje weer naar beneden. Ik stond toe te kijken van onderaf, maar had knikkende knieën toen ik het zag hoe het ging. Voor geen goud krijgen ze mij daar naar boven!! Maar Martijn vond het prachtig. Boven vond hij het wel heel even spannend, maar eenmaal hangend en genieten van het prachtige uitzicht viel alle spanning weg!

Daarna zijn we voor de nodige ontspanning samen met Machiel heerlijk gaan lunchen bij Saint Tropez en de rest van de middag zijn we daar ook maar blijven hangen (of moet ik loungen zeggen??). Helemaal niet verkeerd!

Sinds een paar weken heb ik een nieuwe baan. Ik werk nu als front office medewerker (oftewel receptioniste) bij Dolphin Suites. Dit is een hotel dat hoort bij het Sea Aquarium. Bij het Sea Aquarium hebben ze een afdeling voor therapie met dolfijnen. Van over de hele wereld komen er mensen naar Curacao voor deze therapie. Dit zijn allemaal mensen met een beperking. Het hotel is dan ook helemaal ingericht op deze doelgroep. 
Ik heb het ontzettend naar mijn zin daar. Het is een klein hotel (20 kamers) en er is veel interactie met de gasten. Omdat ze vaak niet zomaar overal heen kunnen zitten ze vaak in de lobby voor een praatje. Ik werk er nu 20 uur in de week en hopelijk kan ik dat snel uit gaan breiden!

Zie hier de foto's