Van blauwe babywolk naar zwarte donderwolk en weer terug.

Oké, bevallen is niet mijn hobby, maar voor wie was dat wel een pretje? Dat vergeet je allemaal wordt mij verteld en daar ga ik maar vanuit. En het cliché is meer dan waar, het kleine mannetje was het meer dan waard. Mijn ziekenhuisopname na de bevalling voor het verwijderen van de placenta kon me dan ook niet van slag brengen. Met een grote glimlach op mijn gezicht ging ik bij de kraamkliniek de ambulance in met Martijn en Melle naast me op het bankje. Ik maakte grapjes over mijn eerste ritje in de ambulance met loeiende sirenes en zwaailichten, terwijl ik niet in acuut gevaar was. Op Curacao is het verkeer echt een groot drama, zeker in de ochtend en vandaar dat dit nodig was. Zo kwamen ze makkelijker door het verkeer.

Goed, in het ziekenhuis was het in eerste instantie niet heel fijn, want ik wilde alleen maar genieten van ons mooie mannetje en nu moest ik eerst de medische molen in. Omdat niets hielp moest ik uiteindelijk met een ruggenprik naar de operatiekamer en toen was het zo voorbij. Ik zou best kunnen mopperen over hoe het allemaal ging en over de staat van het ziekenhuis, maar wat overheerst in mijn herinnering van die dag is Melle die na dit alles in zijn bedje naast mijn ziekenhuisbed lag. Ik kon de hele dag wel naar hem kijken en met hem knuffelen.
Vanwege onze goede (Nederlandse) verzekering had ik recht op een eerste klas kamer. In het ziekenhuis hebben ze eerste, tweede en derde klas kamers. Eerste klas is een kamer voor je alleen met airco en eigen badkamer en een elektrisch bed. Tweede klas is een zaal met 5 anderen en een ventilator boven je elektrische bed. Derde klas heb ik nog niet gezien, maar ik vermoed een nog grotere zaal met handbediende bedden. Maar daar kan ik mis zitten.
Strompelend en nog ietwat onhandig kwam ik de nacht door met Melle en de volgende ochtend mocht Martijn ons komen halen. We konden de kraamtijd in. Een super lieve kraamverzorgster kwam 8 dagen lang 2 uurtjes langs in de ochtend om ons wegwijs te maken in babyland. De lichamelijke klachten verdwenen steeds meer, ik werd mobieler en genoot (afgezien van de kraamtranen) van deze periode.

Het enige wat niet verdween was de hoofdpijn. Die had ik sinds de bevalling en werd steeds erger. Dus na 10 dagen besloot ik even de huisarts te bellen om te checken of dit wel normaal was. Hij wilde me toch even zien, dus op naar de ziekenboeg op de basis. Na allerlei testjes leek er niets aan de hand te zijn, maar de dokter wilde toch even overleggen met de gynaecoloog. Die wilde me ook even zien voor de zekerheid. Dus op naar het ziekenhuis samen met Martijn en Melle. Een gesprekje, een bloedtest, een urinetest en een aantal neurologische testen verder leek er nog steeds niets aan de hand te zijn. Wij waren het wachten inmiddels meer dan zat, want we zaten er al aardig wat uurtjes en Melle had onze voorraad luiers en de twee schone pakjes die ik mee had onder gepoept. Een wijze les voor deze kersverse ouders. Er moet meer voorraad in de luiertas!

Om half 9 ’s avonds waren ze na veel overleg er over uit dat ze toch ook nog een MRI, een MRV en foto’s wilden maken. De hoofdpijn kon 3 oorzaken hebben, namelijk 1. spanningshoofdpijn, 2. gevolg van de ruggenprik, of 3. sinustrombose. En dat laatste wilden ze graag uitsluiten voordat ze me naar huis zouden sturen.  Dit hield wel in dat ik opgenomen moest worden en dat Melle niet bij mij mocht blijven. Toen knapte er iets in mij. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo hard gehuild heb! Sterker nog, ik was in staat te weigeren en gewoon naar huis te gaan. Maar gelukkig was daar Martijn die nog wel na kon denken en hij kon me redelijk kalmeren en overtuigen te blijven. Hij zou het wel redden met Melle.
Er was alleen geen eerste klas kamer beschikbaar dus ik moest naar zaal. Tussen de kersverse moedertjes met hun paar uur oude baby’tjes. Nog meer tranen……
De volgende dag was ik direct aan de beurt voor de MRI, ze hadden er spoed achter gezet. En al vrij snel kreeg ik de uitslag, ze hadden een bloedpropje gevonden in de bloedafvoer van de hersenen. Sinustrombose. Dat was wel even schrikken. En direct ook opluchting dat ik toch gebleven was en dat ze zo doorgepakt hebben terwijl ik het allemaal maar onzin vond. Ze waren er op tijd bij en behandeling kon direct starten. Bloedverdunners via injecties en nog 3 nachten blijven voor controle. Daarna een half jaar bloedverdunners via tabletten onder controle van de trombosedienst.

3 Nachten blijven….. De vrouwen op zaal komen en gaan. De moedertjes mogen na een nachtje naar huis. Er komen nieuwe moedertjes en ook deze moedertjes vertrekken weer. Ineens lig ik alleen op zaal en ook de zaal achter mij (gescheiden door een soort schot) is bijna leeg. Maar dan komt er een zwangere vrouw die in de gaten gehouden moet worden. En nog een die ingeleid moet worden. En dan nog een die de volgende dag zal gaan bevallen. Zo lig ik ineens op een zaal vol dikke buiken. Gek idee dat ik dat ook gehad heb. Dat kan ik me niet meer voorstellen! 
En nu zijn er weer twee baby’tjes bij, want twee van de zwangere dames zijn bevallen! Zo maak je nog eens wat mee. Ik begin gewoon te wennen hier. Op een eerste klas kamer maak je dat allemaal niet mee. Daar ben je de hele dag alleen. Wat ook zo zijn voordelen heeft moet ik bekennen. Zo slaapt het een stuk rustiger, hoeven de ramen niet open omdat er airco is in de kamer en dat scheelt heeeeeeeeel veel muggen, en voelt het niet alsof je op de camping bent als je naar de douche loopt met je handdoekje en toilettasje onder je arm. Maar goed, hier op zaal heb je weer wat meer aanspraak, de zusters komen veel vaker even kijken en in de saaie uren tussen de bezoekuren in gebeurd er tenminste nog wat om je heen.
En eerste, tweede of derde klas, de kakkerlakken hebben er geen boodschap aan. Die zochten mij in mijn eerste klas kamer net zo goed op als hier op zaal. Die maken geen onderscheid en daar ben ik ook niet voor verzekerd blijkbaar :-)

En nu terug naar huis, terug naar de blauwe babywolk. Kijken of die nog ergens boven ons huis hangt. Genieten met mijn mannen en van het feit dat mijn kleine mannetje dag en nacht bij me mag zijn. Eigen spullen, eigen douche, eigen wc en weer normaal eten!!! Thuis is de overtreffende trap van de eerste klas!!

Melle een paar uur oud

Papa neemt afscheid voor de nacht

De gegevens van Broertje Bouma-Mouthaan

Eerste klas kamer

Trotse papa

Eerste badje

Kraamhulp Carmen

Martijn en Melle zijn het wachten in het ziekenhuis zat!

Tweede klas kamer

Mijn bedje

Douche en toilet

Overheerlijk ziekenhuisontbijtje

Melle in zijn eerste stoere wagen

Slapen kan hij als de beste

Bezoek in de vroege ochtend

En bezoek tijdens bezoekuur

Weer lekker thuis!!

Een hoop veranderingen

We gaan er weer een paar afvinken van het lijstje: Top 10 meest emotionele gebeurtenissen. Na emigreren naar een tropisch eiland, trouwen en zwanger worden vinken we er in de komende maanden nog 2 af, namelijk: een kind krijgen en remigreren.

Als alles goed gaat beval ik over een aantal weken van een zoon en staat ons leven volledig op z’n kop! Dat is nu al het geval, want wat een hoop onzekerheid, onduidelijkheid en spanning komt er kijken bij een zwangerschap. 

De vraag of ik zelf alles wel goed deed, of het kindje wel gezond is en alles wat er met mijn lichaam gebeurde was heftig. Maar daarnaast ook nog het Zika virus wat zich aandiende en helaas ook zijn intrek nam op Curacao. Er was en is nog zoveel onduidelijkheid rond dit virus, dat de berichten bijna wekelijks veranderen. Er zijn veel onderzoeken en stukje bij beetje komt er meer informatie. Maar aangezien ik zelf onderdeel ben van die onderzoeken heb ik daar niet zoveel meer aan. Hopelijk zijn de uitkomsten van alle onderzoeken nuttig voor zwangere vrouwen in de toekomst! 

Alles wordt goed in de gaten gehouden, zo hadden we bijvoorbeeld een extra echo om de groei van het hoofdje en hersenen te bekijken. Wat een opluchting toen alles goed bleek te zijn! 

En dan de voorbereiding op de bevalling. Zal alles wel goed gaan? Waar bevallen? Informatie overal en nergens vandaan halen. De kinderkamer in orde maken, bedje kopen, wat heb je nodig voor de eerste weken? Geboortekaartjes uitzoeken. Hoe regel je dat? En hoe verstuur je die? Ze doen er nog al lang over vanaf hier. Hoe gaat hij heten? Wanneer hak je de knoop door als je meerdere namen leuk vindt? 

En dan ineens is daar het nieuws van de marine. In november van dit jaar moet Martijn gaan werken als SVO (Systeem Verantwoordelijk Officier) op de Johan de Wit. Geen keuze, ze hebben hem nodig en hebben hem daarom directief geplaatst, wat inhoudt dat hij daar zelf geen keuze meer in heeft. Gelukkig ligt het schip de eerste periode in Den Helder voor onderhoud, dus zal de daadwerkelijke vaarperiode voor Martijn beperkt blijven. 

Gemengde gevoelens. We moeten ons zo geliefde eiland achter gaan laten. Wel zijn we heel blij dat we die extra maanden gekregen hebben, zodat we na de bevalling nog wat tijd hebben om te wennen aan het ouderschap voordat we ons in een verhuizing storten.

Zoals we 6 jaar geleden ons gingen voorbereiden op het afscheid van vrienden en familie voor een lange tijd, gaan we ons nu voorbereiden op een afscheid van vriendschappen die we hier weer hebben opgebouwd. En dit afscheid is voor onbepaalde tijd. Komen we nog een keer terug? Of is het vanaf nu skype contact? Wel is de duidelijkheid een verademing. 3 Jaar lang was er steeds onduidelijkheid over de functie van Martijn. Ieder jaar weer de vraag of er weer een verlenging kwam of dat het echt ophield. En nu is het zeker. We gaan terug. Als ik in gedachten naar begin november afdwaal zie ik het voor me, de aankomst op Schiphol. Karren vol koffers, honden, kinderwagen, maxi Cosi en een klein mannetje van 3 maanden oud. Heel onwerkelijk nog!

Ik word heen en weer geslingerd tussen verschillende emoties en de gierende hormonen doen daar nog een schepje bovenop. De komende tijd zal heftig worden. Veel te regelen, veel veranderingen en spannende gebeurtenissen. Maar alles heeft zijn leuke kanten en daar denken we zo veel mogelijk aan! 

Dagje Sint Joris

Bezoek van Marrit

Openlucht kapper

Murder Mystery van Siri op Curacao!!!

Martijn 3e op de Curacao Windsurf Challenge

 

Huis Zika-proof maken, horren overal!

20 weken echo, it's a boy!!

Walk for the roses

Oefenen met kleine Sanne

Kennismaking van Sanne met haar toekomstige echtgenoot

Kinderkamer in orde maken

32 weken

Zika controle echo, hoofdje en hersenen gezond gegroeid!

Mag ik even voorstellen......

Eindelijk kan ik jullie voorstellen aan baby Mouthaan!! Is het geen knapperd?!
Wat waren de afgelopen weken spannend zeg! Op de dag dat we 4 jaar getrouwd waren ontdekten we dat er een kindje op komst was. En dan moet je weken lang je mond houden! Dat was lastig. Zeker omdat ik niet goed ben in liegen, maar toch hier en daar wat smoesjes moest verzinnen. Bijvoorbeeld over de wijntjes die ik liet staan.

Tijdens het eerste bezoek aan de verloskundige kregen we al een echo en zagen we een soort vlekje met een knipperlichtje, wat dan het hartje moest zijn. Nu, 5 weken later hebben we weer een echo gehad en zagen we al een echt mensje! Armpjes, beentjes, alles er op en er aan! Wat is dat bijzonder om te zien. Ook hebben we het hartje gehoord. 

Alles is nieuw en spannend en ineens besefte ik me dat ik nooit echt opgeslagen heb wat mijn zwangere zussen en vriendinnen me allemaal verteld hebben. Als je het zelf niet meemaakt is het toch een beetje ver van je bed. Nu had ik enorm veel vragen, maar er ging nergens een laatje open met de antwoorden. Gelukkig hebben we internet! Hoera voor Google!! 

Heerlijk dat nu de eerste spanning er af is. Nu kunnen we het nieuws delen met iedereen!! Volgens de echo ben ik nu 13 weken zwanger, dus half juli uitgerekend. Dan maakt ons geplande vertrek van Curacao op 2 augustus een beetje lastig, dus we zijn nu in overleg met de marine over hoe we dat gaan oplossen. Vermoedelijk zal er weer een periode bij komen, maar hoe lang dat zal zijn moeten we afwachten. 

Het is ook wel een gek idee dat, naast een huwelijk waar niet iedereen bij aanwezig kon zijn vanwege de afstand, we nu ook een kindje krijgen wat familie en vrienden op afstand zullen moeten volgen. Een heel dubbel gevoel. Want hoe heerlijk is het om op dit relaxte eiland zwanger te zijn! Aan de andere kant zouden we graag meer kunnen delen met familie en vrienden. Maar ook hier: lang leve het internet, want wat zijn we blij met skype en whatsapp!!

Haiti

Een paar maanden gelden gaf ik me op voor ‘Help Haiti, don’t forget’, een initiatief dat vorig jaar voor het eerst van start ging met mensen van Aruba en Curacao om medische hulp te gaan bieden op Haiti. Vanaf de eerste minuut dat dit mij ter oren kwam wilde ik mee. Helaas viel het team tot 2 keer toe volledig uit elkaar en konden we niet terecht bij de organisatie waar de groep vorig jaar heen geweest was. Na veel over en weer mailen was er een groep bij elkaar van 8 vrijwilligers (later aangevuld tot 11) en hadden we een nieuwe organisatie gevonden, namelijk ‘Mission of hope’.

30-05-15

Vandaag is het dan zover. We vertrekken naar Haiti. Via Insel Air mogen we 3 dozen medicijnen gratis vervoeren, dus alles wat we verzameld hebben kan mee.

Eenmaal door de douane ontmoeten we de rest van het team, 8 mensen van Aruba. We hebben een tussenstop op Sint Maarten, dus in totaal duurt onze reis 4 uur. In het vliegtuig zit ik te lezen in het boek ‘7.0 Hoe ik Haiti overleefde’ dat ik van de schrijver Jean Mentens heb gekregen voor vertrek. Een stewardess ziet dit en vraagt of het een goed boek is. Ze is geïnteresseerd in Haiti, maar ze legt uit dat het nog te vroeg is voor haar. Ze is haar vader verloren die toevallig in Haiti was voor zaken toen de aardbeving plaats vond. 

We naderen Haiti. Uit de lucht kunnen we al goed zien hoeveel sloppenwijken er nog zijn. Golfplaten hutjes, tentdoeken, dicht op elkaar. Op het vliegveld chaos al om en overal mannetjes die je tas willen dragen, karretje willen duwen en dan om geld vragen. Eenmaal buiten merken we hoe verschrikkelijk warm het hier is. We zijn wel wat gewend op Curacao, maar hier lijkt de temperatuur nog hoger te zijn. In een oude gele schoolbus zetten we onze reis voort. Onderweg zijn we allemaal stil. Het is indrukwekkend om te zien hoe het er aan toe gaat in dit land. Overal mensen op straat. Ze proberen wat te verkopen langs de weg. Verder veel hutjes, onafgebouwde huizen, vrouwen die zichzelf en hun kinderen baden in de afwatering langs de weg en vlak daarnaast wast iemand zijn kleren in hetzelfde water. Overal straalt de armoede van af. Op iedere straathoek verwachte ik een ander soort wijk, maar die komt niet. Na bijna een uur rijden komen we bij onze campus. De noord campus van Mission of hope. Het terrein is omheind met hekken en bij de ingang staat een man met een grote shotgun. We stoppen voor een paar huisjes en er springen een vrolijke man en een blij jong meisje de bus in. Buiten staan er nog een stel te zwaaien en te joelen. We worden welkom geheten en de vrolijke man, pastor Dave, dankt God dat hij ons hier gebracht heeft. Hij leert ons ook ons eerst Creoolse woord, Poze. Dat betekend chill of relax.

Klaar voor de reis

Haiti vanuit de lucht

Op weg naar Mission of Hope 

 De hekken rond het kamp met bewaking

 Ons ontvangstcomité pastor Dave en Katelynn

31-05-15

De nacht was onrustig. We slapen met 9 vrouwen in een grote slaapzaal met stapelbedden en die liggen niet echt comfortabel. Vooral door de plastic hoes die om het matras zit. Er zijn twee plafondfans voor de hele slaapzaal en er is bijna geen wind waardoor de nacht warm en zweterig is.

We krijgen een super Amerikaans ontbijt. Oatmeal, cerials met melk, brood met peanutbutter en jelly en granola bars. Keuze genoeg in ieder geval!

Na het ontbijt gaan we naar de main campus. We moeten allemaal in een rok tot over de knie, schouders en rug bedekt, dichte schoenen of sandalen en de mannen een lange broek en dichte schoenen. Op de main campus krijgen we eerst een rondleiding langs alle faciliteiten die ze daar hebben voordat we naar de kerk gaan. Er is een weeshuis, een prostetics lab, een opslagloods met heel veel eten en goederen, een school en beneden aangekomen een kerk, gebouwd in de vorm van een kruis. We gaan naar binnen en er klinkt al muziek. Er staat een groot kruis van pallets in het midden van het podium. Dan komt er een pastoor met een microfoon en begint te zingen / schreeuwen. Het is een beetje overweldigend allemaal. De gemeente valt al snel bij in gezang en gaande weg wordt het drukker en raken er meer mensen in een soort van vervoering. Armen gaan de lucht in, sommige mensen lijken wel in trance, anderen beginnen te huilen. Alles is in het Creools, dus we kunnen het niet echt volgen, maar het is een bijzondere ervaring. Na 2,5 uur stappen we de bus weer in en gaan we terug naar ons kamp.

De slaapzaal

 Prosteticslab

De kerk

01.06.15

Vandaag de eerste dag van de mobile clinic. Een van de teamleden heeft voor iedereen scrubs meegenomen, dus allemaal in vol ornaat aan het ontbijt. Eerst nog wat pillen tellen en daarna in de grote witte truck naar de main campus. Hier worden de spullen en de rest van ons team ingeladen. De pastoor van het dorp spreekt ons met behulp van een tolk toe en bid voor ons. We gaan naar een klein schooltje in het dorpje Leveque. In een van de lokalen is de triage. Daar werd al het verpleegkundig personeel ingedeeld. Ze krijgen allemaal een tolk en moeten aan de hand van een formulier duidelijk krijgen waar mensen voor komen. Veel tienermoeders en kindjes met wormen en huiduitslag. Verder werd lengte, gewicht, bloeddruk en temperatuur opgemeten. Mensen die van de triage komen moeten in de volgende rij wachten tot ze aan de beurt waren voor de dokter en daarna moeten ze in de rij voor de apotheek. Om dit een beetje in goede banen te leiden wijs ik de mensen waar ze heen moeten en zorg ik op dat ze netjes op hun beurt wachten. Mensen moeten lang wachten. Het is bloedheet, dus dit zorgt voor de nodige irritatie. Iedereen vindt zichzelf het belangrijkst, wil vooraan in de rij of steekt een heel verhaal af in het Creools waar ik geen hout van begrijp. Ik voel me een soort politie agent.

Pillen tellen voor de kliniek

In de truck op weg naar de kliniek

De kliniek in Leveque

  Triage

Johan's lab

 Bij de arts

02.06.15

We mogen op het kamp het water niet drinken. Daar kan je erg ziek van worden is ons verteld. Dat blijft zelfs na een paar dagen nog wennen. Je mag het water niet eens gebruiken voor tandenpoetsen, dus je moet steeds je eigen flesje water mee hebbben. Iets wat ik dus steeds vergeet. 

Vandaag zitten we in een kerkje. Bij aankomst zitten er al mensen te wachten.

Daniel, een jongen uit Amerika die op de andere campus verblijft, heeft gisteren tijdens de debrief gehoord dat ik me niet echt nuttig had gevoeld en had overduidelijk medelijden. Hij besluit mijn taak over te nemen en ik kan zijn plek bij de apotheek innemen. Het kerkje is klein en alles is dicht op elkaar. Er mogen daarom maar een beperkt aantal mensen naar binnen. Dat maakt Daniel zijn taak nog saaier en al snel zie ik aan hem dat hij spijt heeft van zijn lieve daad. Ik vermaak me wel goed in de apotheek. Ik help pillen tellen en recepten vullen. 
Na de lunch wil ik even naar de wc. Ik word langs achterliggende huizen geleid waar in een soort wijkje een centrale tent staat. Een vierkante blauwe tent met een gat in de grond waar een betonnen rand omheen gemetseld is. Deze wc-tent is voor het hele dorp. Ik geloof dat ik toch niet zo nodig hoef.

Terug in de kerk zie ik dat Daniel mijn plek weer heeft ingenomen in de apotheek. Groot gelijk heeft hij. Ik loop wat rond om te zien of er nog meer te doen is, maar al snel merk ik dat er nog meer mensen staan toe te kijken. We zijn dus echt met een te groot team. Voorzichtig kaart ik dit aan bij de organisatie en die begrijpen direct wat ik bedoel. Ik geef aan dat ik het ook wel leuk zou vinden om met het andere team mee te gaan de dorpjes in. Kan ik die kant van het werk ook zien en hopelijk is daar meer voor mij te doen.

Na het werk hebben we maar kort de tijd om ons in onze rok te hijsen en te eten, omdat we weer naar main campus gaan voor een kerkdienst. Aan het einde van de dienst komt er een meisje naast me zitten met vlechtjes en lacht naar me. Ik ruik ineens een extreem doordringende soort urinegeur en vraag me af of deze lucht van dit meisje af komt. Wendy vertelt me dat de geur van het haar van het meisje af komt. De niet gewassen vlechtjes geven blijkbaar zo’n geur af. Wendy heeft het in de kliniek meerdere keren geroken en raakt de lucht niet meer kwijt.

In de bus terug ruiken we overal de geur van verbrand plastic.

Terug op het kamp gaan we naar ons vaste plekje aan de rand van het kamp en pastor Dave komt er bij zitten. Hij wil ons plekje wel eens zien. Ik vraag hem naar de geur van het verbrande plastic en hij geeft aan dat het eigenlijk verbrand alles is. Mensen verbranden hier hun afval omdat er geen vuilnisdienst is.

We krijgen bezoek van een vogelspin. Er zitten overal gaten in de grond en Dave verteld dat daar vogelspinnen in zitten. Eentje komt er boven. Het is niet zo’n hele grote, maar voor ons al een enorm beest! Hij zit de hele avond netjes stil bij ons bankje. We noemen hem Jean Pierre.

Mensen staan al te wachten als we aankomen

De kliniek in de kerk van Leveque

Werken in de apotheek

 Bloeddruk meten

De wc van Leveque

Avondeten

Onze nieuwe vriend Jean Piere 

 

 Ons vaste stekkie

03.06.15

Vandaag ga ik met de andere groep mee. Na het ontbijt vertrekken we in een grote truck volgeladen met gereedschap. Aan de poort de man met de shotgun. Inmiddels weten we dat het kamp dag en nacht bewaakt wordt door deze mannen. Lieve mannen met een angstaanjagende shotgun. Mijn favoriet is Jean Baptiste. Een zeer donkere man met een bijna kinderlijk ontwapenende glimlach. We gaan naar Ti Lagonov. Ti staat voor klein. Vlakbij ligt het eiland Lagonov en Ti Lagonov is dus klein Lagonov. Een klein dorpje, wat hoger gelegen. Onderweg halen we bij de village champion Kadesh de bomen op die we gaan planten. De village champion is de contactpersoon tussen het dorp en Mission of Hope. Hij kan goed inschatten wat er nodig is in de dorpen omdat hij midden tussen de bevolking woont. Van Mission of Hope krijgt dit dorp 19 kleine bomen die gedoneerd zijn door mensen en wij gaan deze planten samen met de bevolking. Aangekomen bij de kerk worden we ontvangen door de pastoor. De kerk bestaat uit gevlochten bladeren en dient door de week als schooltje. De pastoor heeft de bomen onder de gezinnen verdeeld en in 2 groepen gaan wij met de mensen mee om te helpen met planten van de bomen. De huisjes van de mensen bestaan uit wat stenen, golfplaten, zeilen en gevlochten bladeren. Veel hebben ze niet, maar ze zien er wel happy uit. De mensen kiezen zelf een plek uit waar de boom moet komen te staan, met wat adviezen over schaduw, zon en regen van ons. 

Na het eten gaan we naar Misaye waar 4 geiten op ons staan te wachten. Onderweg pikken we nog even een solar lamp op die het dorp ook zal krijgen. Aangekomen rennen de kindertjes op ons af. Bijna allemaal komen we met een kindje in onze armen bij de kerk aan. Deze kerk is nog in aanbouw. Er staat alleen een geraamte van hout met een zeiltje er over. De inwoners hebben zich verzamelden er volgt een heuse ceremonie. De gezinnen die de geiten ontvangen moeten een contract tekenen. Ze moeten goed voor de geiten zorgen en er mee fokken. De eerste twee geboren geitjes moeten ze dan weer terug geven aan Mission of Hope zodat deze naar een ander gezin kunnen gaan. De village champion legt het allemaal uit. Dan wordt de lamp gegeven met uitleg. Daarna spelen we wat met de kinderen van het dorp en vertrekken we naar een stuk verderop aan de rivier. We gaan de river walk doen. We steken de rivier over. Er  staat flinke stroming, dus we moeten goed oppassen. Er voegen zich meer kinderen bij ons. Hand in hand lopen we langs de rivier. Bon joe! Goede dag! Bon swa! Goede middag / avond! Koman ou ye? Hoe gaat het? Ki la gjoe? Hoe oud ben je? Zover kom ik in het Creools. Het is een mooie wandeling en we eindigen weer in het dorpje waar we vandaan kwamen.

 Jean Baptiste onze bewaker

 Huisje in Ti Lagonov

 Bomen planten

  Geiten weg geven

 

 De river walk

04.06.14

Vandaag is het een nationale feestdag, dus we mogen niet werken en is voor ons het programma omgegooid. We gaan naar het strand.

Het is een groot contrast van de armoede naar de rijkdom. We hebben voor deze dag ook al onze vertalers van de kliniek uitgenodigd. In het begin twijfelen we over of ze zich wel vermaken, maar al snel voegen ze zich bij ons en hebben we leuke gesprekken met elkaar. Een aantal vertalers vertellen hun verhaal. Kensley zag zijn vrouw bij hem weg gaan, verloor zijn 2 jarig dochtertje door ziekte en verloor nog meer familieleden door de aardbeving. Toch staat hij nog positief in het leven. Ze hebben allemaal trieste verhalen maar hebben hun geloof in God wat hen op de been houdt. Op de weg terug rijden we de armoede weer in en worden we allemaal steeds stiller.

05.06.15

De laatste dag breekt aan. Nog een dag in de kliniek werken. We vertrekken naar een kerkje in Bercy, vlakbij ons kamp. Het is een grote ruimte en het is er lekker licht. De rij begint te vormen. Het is bij de apotheek behoorlijk druk, dus ik ga daar helpen. Iemand komt op het idee om voor de kinderen een handschoen op te blazen en dat is een groot succes. De ‘ballonnen’ vliegen door de kerk. De pastoor bedankt ons voor het helpen in zijn land en voor de tijd en het geld dat we in dit project gestoken hebben.

Omdat we redelijk vroeg klaar zijn gaan we nog even mee naar de main campus voor een rondleiding door de kliniek daar. Chris geeft ons een rondleiding en we zijn onder de indruk van wat ze allemaal al hebben. Een spoedeisende hulp, oog afdeling, tandheelkunde, een apotheek en een prostetics lab.

De kliniek de kerk van Bercy

Dankwoord van de pastoor

 Het gehele team

  

06.06.15

Vandaag gaan we terug. Voordat wij vertrekken komen de volgende groepen al aan. Zoveel mensen! Wat hebben wij dan een geluk gehad dat we maar met zo’n klein clubje hier konden zijn deze week.

Als we in de bus stappen komt pastor Dave ons gedag zeggen. Zowel zij als wij hebben een bijzondere week gehad. Ze hebben bij deze organisatie meestal Amerikaanse vrijwilligers en voor hen moet het even wennen geweest zijn aan deze groep Nederlanders en Arubanen. Wij moesten op onze beurt weer wennen aan het over de top Amerikaanse van dit kamp. Maar we hebben veel waardering gekregen voor de mensen en voor het werk wat ze doen.

We hebben deze week 540 mensen kunnen helpen in de kliniek en dat was een bijzondere ervaring.

Het ontmoeten van de mensen in de dorpen was ook heel mooi. Het zet alles weer even in een ander perspectief.

 Uitzicht vanaf ons kamp

 De grote broer van Jean Piere die wij toch iets minder leuk vonden

 Ons verblijf

Prachtig Haiti bij zonsopgang

Heel erg bedankt voor alle donaties, steun en lieve woorden. We hebben een paar dorpjes in Haiti, een land waar nog zo veel hulp nodig is, een klein stukje verder kunnen helpen.